22-9-2017

Op 21 maart 2014 hebben we corso 2013 afgesloten en corso 2014 geopend. Onder toeziend oog van 78 buurtgenoten namen we tijdens deze jaarvergadering afscheid in het bestuur van André Jochems en Susan Raats. Susan gaf aan dat ze het te druk had met de winkel en de kinderen Kiki, Owen en Johan en dus moesten we op zoek naar opvolgers. Thijs kwam in het bestuur om de functie van André over te nemen en Jarno trad toe als nieuwe penningmeester. Thomas had een jaar eerder aangegeven in 2014 te willen toetreden, dus ook hij werd voorgedragen en ingestemd, waardoor we nu het eerste jaar hebben gedraaid met 10 man. En met succes. De taken zijn herverdeeld en onze nieuwkomers hebben hun draai al goed gevonden. Zeker Thijs heeft toch een mooie vuurdoop gehad zullen we maar zeggen.

Onze ontwerpers, nog maar twee in aantal, presenteerde aan het eind van de avond het spektakel voor 2014. Deep Sea Explorers moest het worden. Kort samengevat: 1 brok techniek, maar wel een prachtige wagen.

Een groot applaus was het gevolg en ik hoorde zo links en rechts al de woorden, “dit is een eerste prijs” vallen. Soms voorzichtig maar soms ook overtuigend. Ik hoor terecht de nodige kritische vragen omtrent constructie en beweging, maar….. zo geven de ontwerpers aan, alles is onder controle en de techneuten zeggen dat het makkelijk moet kunnen. Inmiddels weten we wel beter……

 

Ze waren al wel met een groepje voor de jaarvergadering fanatiek aan de gang gegaan en het plan is ook om na de jaarvergadering 1 avond per week een prototype te gaan maken om de techniek in beeld te hebben wanneer we zouden gaan beginnen. Dan zal het wel goed komen, denk ik nog bij mezelf, goed initiatief!

Ik weet niet hoe het kan bij een jaarvergadering, maar blijkbaar waren er mensen bij die tegen de klok van half zes ’s ochtends hun bed pas zagen. Nu was het wel een maquette om over de discussiëren, maar er zijn grenzen zou ik zo denken??

 

Half april de knollekes in de grond. Iets minder dan vorig jaar en op een nieuw veld. Goed voor de motivatie dacht ik en waarschijnlijk 37 andere buurtgenoten ook. Wat een opkomst, licht zonneke en jawel klokslag 10.45 uur klaar. Dat was niet zomaar een record. En dan nog niet te vergeten dat er ondertussen ook in bakkerij Raats door een aantal buurtgenoten nog hard is gewerkt om koekjes te bakken. Kortom een prachtige zaterdag.

 

De 2e helft van 2013 en de eerste helft van 2014 hebben veel in het teken gestaan van de verkoop van koekjes. Ik weet niet hoeveel pakjes er uiteindelijk zijn verkocht maar het moet ergens tussen de 1.500 en 2.000 zijn geweest. Dat is toch wel een hele mooie opbrengst voor het jubileumcomité! Iedereen die daar zijn of haar steentje aan heeft bijgedragen nogmaals bedankt.

We hebben zelfs nog koekjes verkocht op de voorjaarsmarkt van de Raamberg. Onder de bezielende verkooptechnieken van Frank van Hassel en ik citeer (ge wit nie wa ge mee maokt mee deze koekjes, zo lekker, hou doe eigen vast vrouwke want van deze koekskes goa de zweven), werden ook daar nog ruim 130 pakjes verkocht.

Nou stond toevallig ook Veldstraat daar met een € baan voor de Boerendart. Volgens mij was onze buurtschap daar tegen de klok van 10.30 uur te vinden en het laat zich raden wie de prijs voor de hoogste score meenam. Jawel buurtschap ’t Stuk, in dit geval was het Ron. We hebben bij de Veldstraat al voorgesteld dat ze voortaan reclame moeten maken met het feit dat de goede doelen baan mede mogelijk wordt gemaakt door buurtschap ’t Stuk. Volgens hen hebben wij die dag 80% van hun opbrengst gelapt. Natuurlijk heeft Veldstraat ook de nodige koekjes bij ons gekocht, want zo gaat in corsoland. En dat ze lekker waren kan ik weten, ik heb samen met Joel en Claudia ook nog een enkel pakje mogen ontvangen. Nogmaals bedankt daarvoor!

 

Op 2 juni was het dan zover. Maar liefst 14 weken voor het corso begonnen ook wij met de tent. Als laatste van heel Zundert. Het kan aan mij liggen maar ik verwacht op korte termijn de eerste buurtschap die de tent niet meer afbreekt. Dat is toch ook niet nodig wanneer sommige buurtschappen zoals vorig jaar al begin maart al weer begonnen.  Maar goed wij proberen de bouwperiode juist zo kort mogelijk te houden, gezien onze ligging dicht bij de omwonende. Het stemt me overigens tot genoegen dat onze direct omwonenden geen enkele klacht hadden, zo vertelde ze na afloop van het bouwseizoen. Dat hebben we samen dus heel goed gedaan. Deze 14 weken is wat mij betreft dan ook eerder uitzondering dan regel. Overigens zou blijken dat we er goed aan hadden gedaan om een weekje extra te pakken, want de impact van het WK voetbal et een Nederlands elftal dat maar gewoon besluit de halve finale te halen, kost toch de nodige bouwavonden. Tel daarbij op dat het tent zetten en afwerken dit jaar ook wat langer duurde dan normaal en je hebt de extra week hard nodig. Onze Corné zal toch wel een aantal keer van boven naar ons hebben gekeken en bij zich zelf hebben gedacht “wat een prutsers”. Nou heb ik het al een aantal keer voorgedaan maar het blijkt lastig als ik er niet bij ben….. … Nou Corné, we hebben je behoorlijk gemist.

 

Op 4 juni de aftrap met de rest van de buurt. En wat ik er ook aan gedaan heb en dank aan iedereen die via de what’s app liet weten dat ze ook met de buurt bezig waren, er waren niet genoeg mensen op de bouwlocatie waardoor de weddenschap in het voordeel uit viel voor Twan. Ook hij mag heel af toe wel eens winnen. Het is net het NAC gevoel, zullen we maar zeggen.

 

Zoals elke goede buurtschap betaamd, komen we in het begin nogal wat gereedschap tekort. Het één is op, het ander is kapot of het is kwijt. Gelukkig zijn veel mensen bereid wat gereedschap van thuis mee te nemen. Zo ook van Ruud van Unen die vol trots in het honk vertelde dat hij nog wat oude schroefmachientjes had en ter beschikking wilde stellen aan de buurt. Waarop Johan Raats zei, “ge krijgt bij jou ook altijd ouwe zooi he”. En binnen 10 sec door Ruud teruggekopt “dat is bij jou toch ook zo, alleen gij vraagt er nog geld voor”…… Een nieuw corsojaar is begonnen denk ik bij mezelf wanneer ik ook voor de eerste keer Ronald van Beek weer zie met zijn woorden “nou nog 14 weken dan zit deze ellende er gelukkig ook weer op”.

 

Het is maar goed dat we tegenwoordig iemand in het bestuur hebben, in de vorm van Thomas, die de jaarplanning gaat volgen van alle corso evenementen, want het is niet meer bij te houden. Maar we hebben het dan ook zeer goed gedaan afgelopen jaar. We waren met 2 teams bij het darten van de Heikant, met 2 teams bij het beachtoernooi van Schijf, met 1 team bij Corso Zonder Grenzen van Klein Zundert, met 10 teams op de Boerendart bij de Veldstraat, vele kavels grond gekocht bij het bigschijten van Poteind en met maar liefst 5 teams op het Wielerevenement van Wernhout, kortom we hebben ons best gedaan en dat hebben we dan ook dik terug betaald zien worden bij onze eigen corsong. Maar daar later meer over.

 

Bij de aardbeienfeesten ging het maar om 1 ding. Niet wie bovenaan gepould stond, nee, rijden we vooraan in de optocht, des te eerder kunnen we aan de pinten. We zouden eens een keer wat tekort komen bij de buurt. Maar we werden beloont met een tweede plaats in de optocht.

 

Buurtschap Tichelaar besloot fietsbellen te gaan verkopen en ’t Stuk bleek een gretige afnemer. Op de vraag aan Marcel de Bakker wat die bellen kostte, gaf hij het veelzeggende antwoord 5 euro het stuk, waarop Claudia cynisch reageerde, oh en wat kosten die van Molenstraat dan… Een doordenkertje!

 

De eerste weken van de bouw stonden in het teken van de afwerking van de tent. Lampen hangen, ook nu weer met de nodige vraagtekens want waar zijn nou toch de goede lijsten en waar zijn überhaupt een aantal lampen. Lamp nummer 4 t/m 12 leek te ontbreken. Er komt een moment luitjes dan wil ook het lampen hangen niets meer zeggen. Maar waarschijnlijk hebben we dan wel een vaste loods…

 

Vervolgens was het onderdelen zagen. Thijs had een prachtige zaaglijst gemaakt, het was alleen jammer dat in een mum van tijd alle onderdelen overal en nergens waren. Snel sorteren dachten we en zorgen dat we die lijst afwerken. We moeten er dan vervolgens wel voortaan voor waken dat we de onderdelen zichtbaar klaar zetten. Zo was een volle emmer met asjes gezaagd welke daarna ergens was gebruikt als contra gewicht. He dacht de volgende buurtgenoot die asjes zijn nog niet gezaagd en je raadt het al, er werden vlotjes dure lengtes wederom kort gezaagd tot 120 asjes. Maar die hadden we dan ook wel voldoende voor de rest van de bouw.

 

Ook de constructie werd in elkaar gezet. 4 zware buizen die de duikboten moesten dragen. En dat ze zwaar waren hebben we geweten. Ze waren iets dikker dan nodig, dus met de nodige takels en stellages moesten ze overeind gezet worden. Maar niet voordat ze eerst op maat waren geslepen en er discussies waren gevoerd over de graden van de hoek aan het uiteinde van de buis. Bloed, zweet en tranen, maar ze stonden. Johan kon aan de gang met het vormen van de octopus. Ondersteunt door de inmiddels tot semi-vormers uitgegroeide Jurgen van Eil en Francois van Beek. De gebroeders van de Linden konden aan de gang met de beweging van de armen van de octopus onder de bezielende leiding van houtspecialist Ruud van Unen. Een mooie combinatie op het eerste zicht. Dezelfde Ruud, die ook in de tent nog te horen kreeg dat hij ook verantwoordelijk was voor het bewegen van de poppen in de duikboten. Ieder z’n vak zullen we maar zeggen.

 

En de beweging van de tentakels was al een uitdaging laat staan het creëren van plekken onder de wagen voor de mensen om ze te bedienen. Ook daar spande we Ruud nog maar eens voor het karretje..

 

Ondertussen was ook de tempexbak in elkaar gezet, alwaar een vooroorlogse zaagtafel plaats nam. Dat ding was niet te tillen, maar wat een plezier hebben we er van gehad. Niet alleen in de tent, maar ook thuis. Een rotzooi wat daar vanaf kwam zeg. Maar in no time waren alle onderdelen van de vleugels van de duikboten gemaakt en afgehoekt. Alles genummerd in het wit gezet in afwachting van het moment dat ze op de vleugels geplaatst konden worden. In de vijfde week voor het corso is hier door het eerste groepje mee begonnen op het prototype om te kijken of en hoe het vastzetten zou werken.

 

De focus van Joël lag bij de duikboten. Bovenkanten maken, onderkanten, motoren, staarten, snorren en nog veel meer. Ik zou haast denken dat er sprake was van een compartimentsyndroom. Overal moesten weer tempexplaatjes op, schuin afsnijden, wat een werk. Maar het is weer duidelijk geworden dat Joël zich vooral bezig moet houden met de wagen en niet tussendoor nog snel even de koffie aan moet zetten. Ja, dat kan wel, maar dan moet iemand even checken of de kan er ook onder staat.

 

In ploegen werd er gestort op de frames van de duikboten, wanneer hebben we de balans gevonden, lassen, slijpen, verzetten, contra gewicht erin en er net zo makkelijk weer uit. Thomas bleek iets te fanatiek in het lassen van de frames. Even ergens zijn massa vandaan toveren en voordat hij het in de gaten had, zaten 2 frames aan elkaar gelast. Dat leek niet de bedoeling. Ook Adrie Snepvangers was er niet bij weg te slaan. Daar waar Peter vd Linden zich keurig afmeldde voor ploeg Rijsbergen want ze gingen een dag fietsen, antwoordde Adrie “dan fietste maar wat harder, wij gaan echt wel naar de tent vanavond”. Dat is diezelfde Adrie die vorig jaar in z’n eentje een tractor bestuurde bij het knollen uitdoen en ondertussen ook nog knollen raapte naast de tractor. Denk daar maar eens over na!

 

Ondertussen kwam een verzoek binnen uit Loenhout, of we daar met een man of 20 konden helpen tappen op een klein feestje. Oh, dachten wij met 20 man werken voor een man of 200, moet lukken. Nee het bleek net iets groter. Met ongeveer 200 vrijwilligers voor een man of 7.000. Maar daar moeten we toch bij zijn dacht Marcel de Bakker, hij heeft het volk bij elkaar weten te regelen en er werd zaterdag 2 augustus afgereisd naar Loenhout. Ik heb gehoord dat het een geweldig feest was waarmee we met de buurtschap toch snel € 900 hebben verdiend. Goed gedaan allemaal. De eerste contacten zijn al weer gelegd voor dit jaar. Ik ga ervan uit dat we dan allemaal weer klaar staan!

 

En toen was er nog een ander verhaal, een einde van een tijdperk zullen we maar zeggen. De Jupiler dreigde op te gaan en wat bleek deze werd ook niet meer bijbesteld. De crisis en dure wagens raken ook onze buurtschap en er werden bezuinigingsmaatregelen aangekondigd. We gaan AH bier en fris drinken. Toen het laatste flesje blauwe Juup in aantocht was, werd er zenuwachtig naar elkaar gekeken. Uiteindelijk dacht Peter vd Linden, jullie kijken maar, ik pak hem. Het mooie was dat het helemaal het laatste flesje niet was. Twan ging leeggoed ruimen in de schuur van Jordy en toverde daar werkelijk uit het niets nog 14 volle bakken blauwe Juup naar boven. Deze waren vervolgens ook nog net niet binnen een dag weg gewerkt. Daarna werd elke begunstiger van een bak Juup nog net niet tot erelid van de buurt bekroond, maar het scheelde niet veel.

 

Was er enige tijd geleden bij het feest van Mery de Bakker nog aangegeven dat feestjes in het bouwseizoen met een groot scala stukkers vooraf in 3-voud ingediend moest worden bij het bestuur, het was Carina Schetters ontschoten. 15 augustus feest en zaterdag 16 augustus slachtoffers tellen. Er was een klein beetje gedronken op het feestje, aldus Carina!

 

De week erna de Corsong. Zoals gezegd onze moeite om overal aanwezig te zijn, werd ruimschoots terugbetaald door de aanwezigheid van 17 buurtschappen en welgeteld 27 nummers. Een record. En dat was ook financieel te merken. De corsong staat en vormt het voorfeest voor het laatste weekend. Zelfs Chiel Beelen had aandacht voor de Corsong in zijn 3 FM ochtendshow. En wat de corsong betekent in de weken die erna volgen, is ongekend. Daar is menig horeca uitbater ons erg dankbaar voor. Daarnaast levert de corsongavond altijd leuke verhalen op. Zo zag Thomas een dame “licht beschonken” een broodje worst bestellen bij Claudia en Margreet. Voor degene die de details willen weten vraag maar eens na bij Thomas. De saus op het broodje krijgen, was gewoon een stukje cabaret.

 

In hetzelfde weekend werken we ook de sponsormiddag af. Sinds vorig jaar zorgen we voor een tapunit van Jupiler in de tent zodat onze bob de bouwertjes nu al kunnen leren tappen en er zitten talenten tussen! Sommige sponsoren voorzien een gezellige middag met eten en drinken en komen op de fiets naar de tent. Wel zuinig zijn op de fiets dus op slot zetten aan de aanhangwagen aan de overkant. Maar wat doe je nu als blijkt bij het weggaan dat de aanhangwagen weg is. Robert van Gils liet er geen gras over groeien en schreeuwde naar het bestuur dat de aanhangwagen was gestolen en dat zijn fiets er nog aanzat. Gelukkig barsten we van de lolbroeken die de aanhangwagen inclusief fiets al netjes hadden opgeborgen achter de bouwhekken.

 

Na de corsong de laatste twee weken, volle bak gas geven om enigszins tijdig te kunnen gaan testen. En we hadden het nodig. We hadden al de hele maand augustus elke zondag benut en ook was er de hele maand al doorgewerkt tot 22.30 uur. Gelukkig waren de weergoden ons op dat gebied goed gezind, want het was bagger weer een maand lang. Er was toch niet veel anders te doen, dan naar de corsotent te komen. Gelukkig gebeurde dat de laatste twee weken en met name de laatste week was goed bezocht met topavonden van 50 tot 60 mensen. Hadden we de weken eraan voorafgaand een enkele avond moeite de mensen aan de gang te houden, dat was nu geen probleem. Ruim 2,5 week voor de corso had Hans Arnouts de verfbussen al tevoorschijn gehaald en werd met het inkleuren van de wagen begonnen. Volgens mij zijn we nog nooit zo vroeg begonnen met schilderen?. Het was maar goed ook, want het bleek en hel of a job te zijn, maar met veel mensen die werk zochten, had Hans snel een team om zich heen gebouwd. Paars, Roze, zwarte stippen (die de volgende avond er weer net zo makkelijke af waren) werd aan de onderdelen van de duikboot toevertrouwd.

We gaan pas tikken op vrijdagavond was de planning. Woensdag steigers eruit, donderdag testen en donderavond weer terug leggen. Het liep net iets anders. Uiteindelijk zijn we wel vrijdagavond gaan tikken maar veel later dan gepland. Het is maar goed dat we vooraf gingen testen, want op onze beruchte maai avond heeft de technische ploeg helaas tot diep in de nacht moeten doorgaan om diverse haperingen op te lossen. Overigens was de maai avond voor de rest weer prima geregeld door organisator Hans Arnouts. Het is alleen jammer dat hij er zelf niets meer van kan herinneren. We kregen nog wel een verontrustend telefoontje dat er iemand van onze buurtschap lag te slapen tussen de tuin van Louis van Dijk en de container. Volgens Hans was hij echter gewoon zijn sleutelbos aan het zoeken, althans dat dacht hij toch.

 

Uiteindelijk kwam ook pas vrijdagmiddag kwart over 4 het verlossende woord “het werkt”!!. Pas toen kon de steigerploeg alles echt goed gaan terug bouwen voor het laatste weekend. Je merkt dan gelijk dat je de achterstand die je dan oploopt niet meer ingehaald krijgt. Tel daar bij op dat het me opviel dat na de klok van zaterdagnacht twaalf uur de tent behoorlijk leegliep en je slaat de laatste bloemen er rond half vier ’s nachts op. Geen alvast tent opruimen en steigerplanken in de jukken, maar gewoon moe en blij dat het tikwerk erop zat.

Traditioneel nog wel een pint pakken in het honk en nog snel een uur slapen en terug naar de tent om vol verwachting de wagen met al zijn beweging buiten te zien rijden.

 

Maar helaas wanneer ik terug kom bij de tent, blijkt er een vleugel niet helemaal lekker te werken. Er is al besloten om deze vast te lassen. Moedig besluit van de ontwerpers en techneuten maar gelijk worden er vraagtekens gezet bij de overige vleugels. Zouden die het wel houden dan?. Voor nu geldt in ieder geval niet treuzelen en zorgen dat we op tijd op de veiling staan. Zo gezegd zo gedaan. Daarna lekker met de duwers samen een pint pakken bij de Kerel want dat is tenslotte ook corso. Waar voor gevreesd was, gebeurde echter ook. De tweede vleugel stopte ermee. Balen, maar gelukkig heeft de jury de wagen mooi zien komen aanrijden op de veiling en heeft hopelijk haar oordeel al voor een groot deel gevormd.

 

Desalniettemin werkte het verwachtingenmanagement prima en de buurt stelde haar verwachting bij; van een plek bij de eerste 5 naar hopelijk een plek ergens bij de eerste 10. De jury beloonde ons met een 8e prijs en de techneuten ontvingen de Pluim voor het nabootsen van beweging onder water. De waarde die we aan deze pluim moeten hechten werd op dinsdag na corso even fijn uitgelegd door Harm Oerlemans. Met de woorden die Pluim kunnen ze beter niet uitreiken, is toch geen prijs en ze kunnen hem beter in iemands reet duwen, werd de symbolische waarde door Harm de das om gedaan. Nu is het punt van in iemands reet duwen nog wel in praktijk gebracht. Ik heb gehoord dat Ed Sprenkels inmiddels weer fatsoenlijk naar de WC kan.

 

Helaas hadden we in het corsoweekend toch weer enkele incidenten. Zo wilde Richard van Trijp nog even snel zijn telefoon redden toen deze voor een wiel van ons onderstel viel. Het resultaat hebben we geweten. Gelukkig hebben zijn stalen zolen zijn voet gered en inmiddels is Richard al weer deels hersteld, maar nog niet helemaal. En toen kwam daar op corsodinsdag onze Thijs nog bij. Ik weet niet of hij nu echt wel zo handig is, als hij zegt. Tijdens het samenwerken met John van Trijp vraagt hij aan hem “John wil jij dat stuk ijzer even losjes vast lassen” en volgens John is Thijs heel goed met een slijptol zo gaf hij zelf aan. Nou das mooi zei John dan kan tie in ieder geval met gevoel in zijn been slijpen!!

 

Het feestweekend zelf was super. Het weer draagt daar natuurlijk behoorlijk aan bij. Eerst 4 weken bagger weer en vanaf een paar dagen voor corso stijgende temperaturen naar misschien wel 25 graden op corso zondag. De vraag is of een dure band als Rowen Heze een toevoeging geeft aan het feest. Dat zullen we nooit 100% weten.

De corso munten waren niet aan te voeren in ieder geval. Het systeem van de polsbandjes werd ook door onze buurt ingevoerd en leverde alleen maar lof op. Dit krijgt zeker een vervolg. Wil iedereen in dat kader wel letten op het afknippen van de bandjes. Die van de toegang tot de veiling moet je laten zitten. Dan kun je zoals Johan Raats zelf wel 8 bandjes voor de veiling hebben, maar dan moet je nog op maandagochtend bij iemand anders een bandje zien te regelen!

 

Ik heb nog een paar jaar gedacht dat het stage diven van bartafels af alleen aan buurtschap Wernhout was besteed, niets is minder waar. Ik heb dit jaar diverse stukkers de beweging van onze duikboten zien na doen en met een soms sierlijke zweefduik de sta tafels zien verlaten.

 

Het ontbijt bij Jape op maandagochtend blijft de perfecte start van de dag. Goed geregeld, en een mooi moment om over de uitslag van de dag ervoor na te praten. Tot ongeveer 11.00 uur zinnig, daarna gaan de tapkranen open en verandert het gesprek al snel naar onzinnige inhoud. Dat moet ook want tegen de klok van half twee moeten we bij Imelda de boel aan gang zetten. Ons gespreksniveau moet dan gedaald zijn tot het niveau van de Hollandse artiestenparade met koningin Anita en  voorop en dat valt niet mee. Gelukkig is daar snel de corsong om het niveau op te schroeven en de corso van Imelda op ongeveer 2 uur tijd financieel een succes te laten zijn. Ook maandagavond was super in de feesttent. De ene top band na de andere op het podium allemaal in volle afwachting van de spetterende afsluiting die ook door Carina niet gemist mocht worden. Snel Jack naar huis brengen (ja je hoort het goed: naar huis brengen) en weer terug naar de tent om daar te constateren dat om kwart voor 1 de lichten aangingen onder een weg sijpelend geluid van onze plaatselijke DJ. Wat een spetterend einde he Carina!

 

Na het corso wacht het gebruikelijke opruimen van de tent en de laatste plukken voor de corso’s in de regio. Ondanks dat we er op blijven hameren dat de corso niet afgelopen is op maandagavond, viel de opkomst toch weer wat tegen. De constatering is dat we helaas vaak de zelfde gezichten zien op deze opruimdagen en dat de gemiddelde leeftijd van de opruimploeg ruim boven de 40 jaar ligt. Ik wil dit toch wel als aandachtspunt noemen. De huidige ploeg zal daarin niet de kar blijven trekken de komende jaren en we vragen dan ook met klem aan de hele groep om echt je steentje bij te dragen in deze week na het corso. Gelukkig liep het opruimen verder voorspoedig zodat op vrijdagavond na de corso omstreeks half 9 het pleintje brand meester was. Het had sneller gekund, maar dan moeten zaken in 1x goed gaan en moet je altijd de meest gerichte weg nemen. Die tip geven we ook aan Harm Oerlemans mee die vol enthousiasme een grote tractor met kiepkar vlot de inmiddels al een jaar of 15 doodlopende Akkermolenweg in stuurde. Helaas Harm en keren en achteruit met zo’n gevaarte valt nog niet mee en zeker niet onder toeziend oog van jouw helpende buurtgenoten. Er is geen beter vermaak dan leedvermaak.

 

Tot zover corso 2014 en om in stijl af te sluiten met de woorden van onze Jurgen: Tis Kléir!! 

25-3-2016 21:18:40
© 2006 Buurtschap 't Stuk | info@tstuk.nl
Tim Hereijgers & Marc Mathijssen | Aansprakelijkheid en Rechten