Agenda

Navigatie

Twitter

Facebook

22-11-2017

Corso 2013 had een wat merkwaardige start. Net als anders wordt het bestuur ook nu in december ingelicht over hetgeen de ontwerpers in petto hebben. Het zal een “ballen” bak worden. Een drie dimensionaal beeld wat als een filmpje voorbij komt. Prachtig, maar moeilijk is de eerste gedachte. En dat laatste hebben we geweten. Deadline eind januari voor een “go” of een “no-go”. Het werd helaas no-go. De wagen is wel te maken, maar dan is er simpelweg meer voorbereidingstijd nodig. Doorschuiven naar volgend jaar is de voorlopige conclusie. Goed, denken de ontwerpers, op naar plan B. Maar dat plan B hebben ze eigenlijk niet. Alles wordt van tafel gegooid en er wordt vanuit lege hoofden opnieuw gebrainstormd. Uiteindelijk wordt het bestuur eind februari bij elkaar geroepen en we krijgen het beeld van een motorrijder in de duisternis voorgeschoteld. We geven het ontwerp een go. Relatief een makkelijke wagen, weinig techniek, maar wel een heel mooi beeld -> moet kunnen denken we. In de veronderstelling dat de maquette daarna in volle snelheid gemaakt wordt, blijft het stil eind februari en begin maart. Medio maart spreek ik echter Joël die op zijn beurt Jack Schetters had gesproken en wat blijkt: geen maquette van een motorrijder, oh nee, er is een ander idee: we gaan een wagen in het ijs zetten.

Jazeker, zeg ik nog enigszins lachend, ik dacht het nie he. Jawel, zegt Joël nogmaals, dit keer echt serieus. Daar gaat ons rustig, relatief standaard jaar, denk ik bij mezelf. Jack voegt zich bij de ontwerpers, het lijkt allemaal gepland: een prachtige collage ontvangen onder een staande ovatie tijdens het afscheid van Johan en Jack en jawel we zijn een jaar verder en beide zijn weer terug op hun vertrouwde plaats. Inleveren die collages wordt links en rechts nog lachend geroepen. Nee hoor heren het is jullie van harte gegund.

Maar goed de ontwerpers (inmiddels weer 4 in getal) zijn maar wat blij dat wegens omstandigheden de jaarvergadering is verplaatst naar half april, dat geeft ze in ieder geval nog tijd om toch nog een maquette te bouwen.

 

Bij de jaarvergadering tref ik 77 personen aan waaronder zeer veel jeugd. Er komt echt een nieuwe generatie aan en das mooi. We verwelkomen Hans Arnouts in het bestuur. De gemiddelde leeftijd keldert omlaag, en dat is de weg die we graag in willen slaan. Aan het einde van de vergadering wordt het ontwerp gepresenteerd en jawel, deze staat al in het smeltend ijs: Global Warming is de toepasselijke titel. We krijgen het eerste gevoel van wat ons te wachten zal staan gedurende de bouwperiode. Het is dan ook niet vreemd wanneer een vragenzee op de ontwerpers en het bestuur wordt afgevuurd. En wat wel duidelijk is: we hebben echt nog niet alle antwoorden paraat. Het wordt een hele uitdaging! En oh ja… Johan voegt er nog snel aan toe dat we gaan trachten het helder ijs wat we zullen gaan gebruiken, gesponsord te krijgen, € 50 voor een blokkie, als het zou lukken een stuk of 40. Coco Systems is de eerste die afneemt en er zullen er nog vele volgen zo zal later blijken. Zoveel dat we uiteindelijk van specifiek “bloksponsor”, naar meer algemeen “ijssponsor” zijn gegaan.

 

De volgende dag knollen zetten. Goed weer, 33 helpers en kwart over 1 de laatste knollen in de grond; 30.000 in totaal. Er wordt veel nagepraat over het ontwerp deze dag. Er klinkt veel enthousiasme door uit de groep en dat stemt me positief. Ik hoor woorden als erwtensoep, après-ski party, glühwein en jägermeister, en zinnen als “dat worden dassen en handschoenen in de laatste week”, “het bier blijft in ieder geval koud”, “hoeveel zullen er met hun tong aan de wagen blijven plakken” en nog veel meer. Al snel werden de veelzeggende woorden  “de hel van ’t Stuk” op een prachtige poster gedrukt. Wat zouden ze daar mee bedoelen……

We zullen het wel zien, denk ik bij mezelf. De bouwvergadering zal in ieder geval belangrijk worden en wie weet waar we allemaal nog tegenaan lopen gedurende de bouw.

 

Tussen de jaarvergadering en de aftrap van de tentbouw op donderdagavond 30 mei, wordt er niet stil gezeten. Letterlijk, want op 2e pinksterdag is een delegatie van de buurt nog pijltjes gaan gooien bij de Heikant. Een kleine afvaardiging heeft nog een bezoek gebracht aan de Voorjaarsmarkt van de Raamberg en diverse buurtgenoten zitten vol in voorbereiding van het ijsproject. De koelcel moet worden geregeld waarvoor gesprekken worden opgestart met Synprodo voor de tempexplaten, overleg met Aggreko is gaande over de koelmotoren, chillers en verdampers en Skidome Ruchpen wordt benaderd om als 1 van de ijssponsoren op te treden. Daarnaast wordt in het kader van “global warming” gezocht naar een leverancier van 1.900 liter diesel welke we in de laatste week nodig hebben om de juiste temperatuur de verkrijgen. Dit bleek overigens achteraf ruimschoots overtroffen te worden!!

Om verder de kosten van de wagen en dan met name het ijsproject onder controle te houden, worden er zoals eerder gezegd  €50-sponsoren gezocht. Met man en macht werden bedrijven en particulieren benaderd om ons bijzonder project te steunen. Niemand was veilig voor het sponsor geweld van ’t Stuk. Mensen trokken hun portemonnee al als ze ons aan zagen komen. Het resultaat heeft iedereen in de tent kunnen zien. Een waar sponsorbord liet alle begunstigers zien die hun bijdrage aan het ijsproject hadden gegeven. Acht weken voor het corso waren er maar liefst 175 blokken verkocht en uiteindelijk is de teller blijven staan op het ongelofelijke aantal van 233 stuks. Ook op de website prijkte een mooie foto van de maquette helemaal vol geprint met sponsornamen. Naast de € 50 voor een blok, is er door diverse bedrijven in natura gesponsord. Mag ik vanaf deze plaats mijn welgemeende dank uiten aan iedereen die op welke manier dan ook heeft bijgedragen aan dit project.

 

De tent is dit jaar in een recordtempo overeind gezet. Zouden alle tekeningen en foto’s dan toch hun vruchten afwerpen? Feit is wel dat binnen anderhalve week de tent en toebehoren zoals licht, geluid, beveiliging en sponsordoeken allemaal hun plaats hadden gekregen. Lichtbak 27 in vak R17. R17 is dat vak. Of wacht als we de tekeningen andersom houden moeten eigenlijk alle bakken naar die kant van de tent. De lampenverdeling is hectisch, maar wanneer iedereen weet hoe de tekening werkt, dan loopt het als een trein.

 

Het onderstel wordt de week erna binnen gereden en wordt voorin de tent geplaatst. De achterkant van de tent houden we vrij. Daar zal straks een heuse vriescel verrijzen. Er worden steeds meer vragen gesteld in Zundert welke hun intelligente climax bereiken tijdens de aardbeienfeesten. Rijden jullie de wagen bij Ardo in een vriescel binnen? Wat als het nou niet lukt? Hebben jullie een plan B? allemaal vragen waar wij natuurlijk op dat moment zeker een passend antwoord voor klaar hadden… Gewoon aan de gang. Een superkleine corsowagen bouwen. Want dat de wagen klein werd, was al snel duidelijk toen onze Ötzi was uitgezet op de wagen. Hier zou duidelijk de uitdaging niet liggen dachten we toen nog. De wagen zou wel zwaar gaan worden, dus wel wat extra aandacht naar de constructie. Hiervoor werden berekeningen gemaakt met als conclusie dat er nieuwe assen moesten worden geregeld. Twee nieuwe assen die het gewicht van ongeveer 18 ton zouden moeten kunnen dragen. Het wordt een klein maar zwaar bakkie.

 

De jeugd liet zich goed gelden in deze eerste weken. Zonder heel veel aarzelen zijn ze aan de constructie begonnen, werden de eerste vormen van Ötzi zichtbaar en werden enkele ijspegels prefab gemaakt. Voor degene die nog weinig konden doen in de tent, was er genoeg werk op het veld. Het was weer zo’n periode dat het onkruid harder groeide dan de dahlia’s. En omdat de seniorenploeg dat alleen niet zou redden, was de afspraak dat we uit de tent zouden bijspringen met name voor het uitdagende werk van “rolschoffelen”.

 

Daarnaast moest natuurlijk ook het matte ijs gemaakt worden. En dat was niet niks. 1.000 blokken waren er nodig. Of terwijl, 1.000 bakken met water moeten worden gevuld, 65 per keer. Bakken vullen met water, bij de Ardo heel voorzichtig, zonder te morsen de vriescel in lopen en wegzetten. Vervolgens 3 dagen wachten zodat het water onder -22 graden kon bevriezen tot een uit de kluiten gewassen ijsklontje. Soms voorzien van een blauwe gloed, soms gewoon mat. Na 3 dagen uit de vriescel halen en hup in de auto’s ermee naar Marc Lodders. Daar uit de bakken bevrijden, in palletboxen tassen en de vriescel in, waar de blokken konden wachten tot de laatste week van augustus. Snel terug naar de Ardo om de bakken weer te vullen en om het proces weer van vooraf te doorlopen. Ook dat was een hels karwei.

 

Zoals te doen gebruikelijk moet er ook in die eerste weken nog sportief aan de bak worden gegaan. Beach vollybal bij schijf, Boerendart en zwemmen bij de Veldstraat en wielrennen bij Wernhout. Bij Schijf naar ik me meen te herinneren een mooie 6e plaats? Bij Wernhout een debuut met gelijk een prachtige podiumplaats. En bij de Boerendart, hoe kan het ook anders, de eerste prijs en nog belangrijker de barbecue. Want tussen alle die sportiviteiten moesten we ook bij onze eigen doe middag nog vol aan de bak. Onderdelen als ijsklontje vangen, kruiwagen rijden en het ranzige komkommer sjoelen zorgde weer voor de nodige hilariteit. En omdat we ’s avonds de hongerige magen goed gevuld hadden bij de barbecue en het overtollige barbecuevlees eigenlijk wel meeviel, kwam het des te beter uit dat we dan een aanvulling ontvangen door de barbecue bon te winnen. Dirk Douven was de man to beat vanaf de ochtend eigenlijk al, en dat is de hele dag niet meer gelukt. Toen een van de varkens bij het Big Schijten van Poteind op het kaveltje van Marcel de Bakker moest poepen kon ons geluk niet meer op. Weer een barbecue bon. Dirk en Marcel nogmaals dank voor het ter beschikking stellen van de bonnen aan de buurt. Hierdoor hebben we nog een heerlijke after barbecue party kunnen houden.

 

Nou hadden we aan eten dit bouwseizoen toch geen gebrek. Naast de inmiddels bekende nootjes dispenser, de hartige knabbels van Jeroen van Hassel, sponsorde het Ijspaleis nog even 1.000 ijsjes en kwam de Rabobank met enkele dozen gevulde koeken. In de laatste weken nog aangevuld met de hapjes van ´t Vrouwke en De Soete Inval. Waar zouden nou toch die extra kilo´s na het corso vandaan komen???

 

De eerste week van juli stond in het teken van de vriescel. De panelen tempex werden geleverd wat een mooi schouwspel was. Maar liefst 50 kuub tempex werd de tent binnen gedragen. En net zoals bij alle andere werkzaamheden ging ook de bouw van de vriescel zelf vlotjes. Panelen werden op elkaar gepurd en al snel waren de contouren duidelijk en kwamen de eerste nieuwsgierigen kijken.

 

Dat er dit jaar een extra project naast de wagen liep, was wel bij veel mensen snel helder. Wat hebben we in de periode juli / augustus veel randzaken moeten regelen. Ik noem er een paar:

-       Persbericht schrijven en uitzetten om het corso te promoten met onze wagen

-       IJsblokken vermarkten en ijsblokken zelf maken

-       Aanmelding Guiness Book of Records voor pr.

-       Een sponsorbord maken

-       Een vriescel bouwen

-       Up-date verslagen schrijven voor de sponsoren met foto’s

-       TV schermen met webcams voor in de tent en op de veiling

-       Webcam in de wagen bouwen om het smeltproces in beeld te brengen …. Kom ik nog op terug!

-       Buurt informeren omtrent mogelijk geluidsoverlast

-       Week lang straat afsluiten

-       Transport en opslag van ijs in de laatste week bij de tent

-       Etc etc.

 

Frank Delcroix (verantwoordelijk voor het koud houden van de Ski hallen van Skidôme Rucphen), heeft ook meerdere bezoeken gebracht aan onze tent. Van hem hebben we in juli nog diverse tips gehad om de vriescel zo goed mogelijk te isoleren. Hij was erg onder de indruk van hetgeen we tot dan toe al gepresteerd hadden en stond versteld van het niveau van onze voorbereidingen. Dat is toch een  mooi compliment aan onze bouwploeg dacht ik zo.

 

Ook werd er contact gelegd met ICS Dry ice services. Zij gaven aan dat we door middel van droogijs mogelijk de temperatuur onder de wagen onder het vriespunt zouden kunnen houden om het dooiproces te kunnen remmen. Mogelijk zouden we ook droogijs in de vriescel kunnen gebruiken om zo ’s avonds de vriesunits uit te kunnen zetten en dat zou de geluidsoverlast kunnen reduceren.

Het was mooi om te constateren dat op een gegeven moment ongeveer 6 bedrijven bezig waren met het “project Zundert” zoals het werd genoemd. Bedrijven contacteerde elkaar om over de risico’s, mogelijkheden en onmogelijkheden van onze Ötzi te praten.

 

We waren echter niet alleen onderwerp van gesprek bij deze bedrijven, ook de plaatselijke en landelijke media pikte het verhaal van een uniek project op. We hadden al snel in de gaten dat we een wagen zouden hebben waarmee we pr-technisch wel eens iets zouden kunnen betekenen. Gesprekken met de stichting en de marketing afdeling van de Skidôme volgende en al snel leidde dit tot de eerste interviews. Uiteindelijk hebben we bereikt:

-       Een lange tijd gevolgd door BNdeStem (Riet was kind aan huis)

-       2 maal Omroep Brabant in de tent

-       Radio Veronica

-       Radio 538

-       SBS 6 Hart van Nederland

-       Een Japanse televisieploeg

-       De telegraaf en de Volkskrant

En dat is toch best knap voor een corso bouwploeg uit Zundert. Ook hebben we ons aangemeld bij het Guiness Book of Records. Onze poging om het grootste rijdende ijssculptuur te werend te bouwen is echter niet gelukt omdat we niet aan de definitie voldeden van een ijssculptuur. Deze moet namelijk van massief ijs zijn. Helaas, maar de media aandacht hebben we gehad.

 

Een van de unieke zaken was natuurlijk om de wagen een week eerder van bloemen te voorzien. Ik geloof niet dat dit ooit in 77 jaar corso eerder is gebeurd. Ik vond het zelf een erg vreemde gewaarwording. Een tikweekend zoals ieder ander, maar nu op zondagochtend niet vooruit mee naar de veiling, maar achteruit in een vriescel!! Geen vakantie, maar op maandag weer gewoon naar het werk. Het heeft me even tijd gekost daar aan te wennen. Gelukkig waren onze ontbijtmakers wel present om er een traditioneel tintje aan te geven. Er moest voor maar liefst een kleine 100 man eieren met spek worden gebakken en dat aantal was niet minder dan andere jaren.

Helaas hadden we in het tikweekend slechte bloemen, waardoor het tikken zelf later gedaan was dan gepland. Ik meen me te herinneren dat we zaterdagnacht tegen de klok van enen de laatste bloemen erop hadden zitten. Dat betekende in ieder geval dat de zondag een drukke dag zou worden. Wagen in de vriescel, steigers weer opbouwen en cel dichtmaken. Daarna koelen, zo’n 14 uur lang om uiteindelijk op maandag rond de klok van 1 uur ’s middags het eerste ijs te kunnen gaan bevestigen.

 

De hel van ’t Stuk werd door de media al snel de hel van Zundert genoemd. Woorden als “Siberische omstandigheden”, de diepvrieskou van ’t Stuk, pool expeditie bekleedde de voorpagina’s van onder andere landelijke media.

 

Joël had zich een week van tevoren uit de naad gewerkt om achter zijn laptop het rooster uit te werken wat onze buurtgenoten weken voorafgaand al hadden kunnen invullen. Wie kan op welk moment van de dag ijs zetten was de vraag. Voor ieder uur moest de bemanning rond zijn. 5 per team. Helaas voor Joël had zijn ingenieus rooster binnen een dagdeel de binnenkant van de kliko al bekeken. Er kwam niets van terecht en er was op dat moment ook niets aan te veranderen. Dus roosters over boord, we plannen vanaf nu van uur naar uur. Indien mogelijk ieder uur proberen te wisselen en minimaal 6 teams van 3 personen naar binnen zien te krijgen. Dat lukte aardig, maar het van uur naar uur betekende ook op de piekmomenten maar liefst 30 mensen in de vriescel en in de gebruikelijke slappe uren ook maar krap 10. Geen tikhamers en bierdopjes deze week, maar visdraad, kettingzagen, strijkijzers en accu boormachines moesten het werk doen. Getooid met oranje mutsen en gehesen in brandweerpakken, werd de kou getrotseerd. Ik heb wel enkele die hards aan het werk gezien. Mensen die we na 3 uur vriescel er echt uit moesten jagen. Gelukkig was de catering aanwezig om te zorgen dat er altijd koffie, soep en warme chocomelk aanwezig was. Maar liefst 115 pakken chocomelk zijn er door heen gejaagd.

 

Maar goed ook al was op een gegeven moment de bezetting redelijk goed onder controle, al snel was duidelijk dat het ijszetten een erg bewerkelijke handeling was en toch wel enigszins onderschat. De krapte in vriescel, de kou vooral voor de blowers leidde er toe dat we al snel achter liepen op schema. Dus andere oplossingen zoeken. Meer sneeuw gaan gebruiken was het idee. De sneeuw kan als het ware gestuukt worden op de ijspegels. Geeft een iets minder mooi effect, maar gaat wel vele malen sneller. Zo gezegd zo gedaan. Gevolg was wel dat we tot 3x toe naar de Skidôme hebben gebeld dat we zonder sneeuw zaten. Gelukkig leek dat voor de Skidôme geen enkel probleem en keer op keer zorgde Frank ervoor dat we terecht konden om aanhangwagens vol sneeuw te laden. Toen we de 4e keer belde voor een sneeuw tekort moest Frank zich echter 2x bedenken. Met de Belgische woorden “allez, dat ding mot af hè”, bracht hij 6 kuub sneeuw naar de tent om deze lading de dag erna te completeren met nogmaals 13 kuub. Wij ontkennen alles, maar blijkbaar is de Skidôme daarna 2 dagen dicht geweest omdat er geen sneeuw meer op de hellingen lag. Voor alle gedupeerde hebben wij er in ieder geval voor gezorgd dat men tot 2 dagen na het corso kon skiën en langlaufen achter de sporthal.

 

Op donderdag natuurlijk onze traditionele maai avond nog gevierd. Dit maal niet bij Jaap maar gewoon in onze eigen tent, mede op verzoek van de bouwers. Dat kwam nu goed uit omdat we toch een speciaal après-ski tintje aan het feestje wilde geven. Hans kreeg de opdracht de boel te organiseren en met de hulp van ik denk pa en ma Arnouts werden we getrakteerd op een heuse après-skiparty voorzien van heerlijke hapjes. Met de nodige Tiroler hits en jägermeister in overvloed hebben we de late uurtjes nog aangeraakt. Zoals gebruikelijk leverde dat de andere dag ook de nodige slachtoffers op.

Een deel van de jeugd heeft zich in het kader van dit après-skifeest bezig gehouden met een heuse après-skibar. Voorzien van echt hout en een unieke biermeter werd een schitterende bar afgeleverd. Men had hiervoor een sponsorlijst opgehangen zodat iedereen die wilde een bijdrage kon leveren. Omdat het naast de ijsblokken, bakken bier, contributie e.d. toch al in de papieren liep, werd ook nog gul gegeven voor de bar. Van het overschot hebben we op corsomaandag nog de nodige pinten kunnen drinken.

 

Ik weet het niet meer precies maar volgens mij ging rond de klok van 3.00 uur het laatste ijs tegen de wagen en werden de laatste visdraden gespannen. Later dan gedacht, maar toch nog een schappelijke tijd. Temeer omdat we op zaterdag ook de belofte aan de stichting hadden gedaan om te helpen bij het opbouwen van de horeca met een man of 8, wat ons overigens zeer in dank is afgenomen.

Om 5.00 uur in de ochtend zijn de steiger bouwers begonnen met het afbreken van de steigers en de vriescel. Ze hadden gedacht ongeveer 4 uur nodig te hebben eer Ötzi buiten zou kunnen rijden. Uiteindelijk konden we om 9.30 uur onder luid applaus van de menigte die was op komen draven, het pleintje verlaten richting de veiling. We hoefde nog net geen tribunes  te zetten in de Elzenstraat, maar dat Zundert nieuwsgierig was naar het resultaat was duidelijk. Wat was de wagen apart en mooi toen het eerste zonlicht op het gezicht van Ötzi scheen. Gelukkig heeft de jury dat beeld op de veiling in de ochtend ook gezien. Helaas ging het smelten van het ijs een stuk sneller dan gedacht, ondanks dat het onder de wagen dankzij het droogijs toch ruim beneden het vriespunt was. Dat resulteerde in een beeld voor de markt bij de eerste doorkomst waar we niet op hadden gehoopt. De wagen oogde rommelig, veel ijs was er af en vooral de witte bloemen waren rot geworden. Kortom, dit is global warming, moet de jury gedacht hebben. Bij de tweede doorkomst werden we dan ook prachtig beloond met 602 punten en een 4e plaats!! Dat terwijl we al een beetje rekening hadden gehouden met een mogelijke klassering in de laatste regionen. Het feest kon beginnen. Snel de wagen weg zetten op de veiling (en dat is prettig wanneer je eerst in de optocht rijd), een rondje van de buurt arrangeren en de duwers die zeiknat onder de wagen uitkwamen, verwelkomen. Onbegrijpelijk want het heeft de hele optocht niet geregend, en van het zweet kan het ook niet geweest zijn, want zo’n klein wagentje weegt toch echt niets.

Maar goed, een pint pakken en snel naar de feesttent, want omdat we zo vroeg waren, hadden we daar nog alle keus een goede plek uit te zoeken. Onder muzikale begeleiding van Van Brenghe en Cookies en Cream werd het een grandioos feest. Zoals te doen gebruikelijk is de zondagavond voor velen een avond om niet de late uurtjes in te duiken, maar op tijd het bed te zoeken om ervoor te zorgen dat de maandag weer op tijd ingezet kan worden.

 

De maandag stond in het teken van een ontbijt bij Jaap met wederom ruim 100 personen. Het zonnetje scheen en het beloofde een mooie dag te worden. Ilona en Mathilde hadden wederom hun best gedaan om volledig in stijl van de wagen naar Jaap te komen, wat aardig was gelukt. De nieuw gemaakte bar werd tevoorschijn gehaald en de biermeter kreeg zijn eerste doop te verwerken. Natuurlijk nog even klappen voor de winnaars van Laar Akkermolen. Daarna snel de tocht vervolgen naar Imelda, waar toch inmiddels wel het hoogtepunt van de corsomaandag ontstaan is. Volle bak ambiance met de Corsong. Uiteindelijk toch weer in de feesttent beland, waar we de dag hebben afgesloten, voor sommige nog enigszins onstuimig.

Harm Oerlemans belandde nog ergens tussen de dranghekken en de geluidsinstallaties. Volgens Robert van Gils leek het net een aapje op de manier zoals hij zichzelf weer omhoog wilde hijsen.

 

De dinsdag begon super met in de vroegte al een hele mooie opkomst. Het was ook wel nodig gezien het feit dat er nog een complete vriescel afgebroken moest worden. Ook alle zeilen waren blijven hangen om het tempex binnenboord te houden. ’s Avonds nog even lekker pilske pakken bij Peter en Nancy om even na te discussiëren over de wagens en uitslag. Ook ons eigen filmpje nog bekeken wat door de stukkers is gefilmd gedurende de bouwperiode en door Steff prachtig in elkaar was gemonteerd. Vooral het versneld laten zien hoe een blauwe lucht een bewolkte lucht wordt, was een regiewerk van de bovenste orde. Nee, zonder gekheid Steff; het was en prachtig filmpje en ik weet zeker dat we daar op corsomaandag een hele goede zet mee hebben gedaan voor het publiek.

Op woensdag traditioneel een bosje bloemen bezorgt bij de naaste omwonenden en gelukkig kwam overal de opmerking vandaan dat het allemaal best was meegevallen. Zowel het geluid als de troep rondom de tent. De familie van Dijk was op vakantie, dus dat bosje bloemen hebben we aan onze blommenman meegegeven. Zoveel bloemen had hij afgelopen jaar nog niet bij elkaar gezien, dus het was hem gegund.

Uiteindelijk was op zaterdagochtend om 11.30 uur het pleintje weer brandmeester, de container en het honk weer volgestopt met al het materiaal wat aan de winterslaap kon beginnen om er over ruim een maand of 2 weer uit te komen. Tot dan allemaal!.

28-2-2015 14:50:29
© 2006 Buurtschap 't Stuk | info@tstuk.nl
Tim Hereijgers & Marc Mathijssen | Aansprakelijkheid en Rechten