Agenda

Navigatie

Twitter

Facebook

22-11-2017

    Terugblik corso 2012

16 maart 2012, aftrap nieuw corsojaar. Met maar liefst 73 aanwezigen is de
vergadering op voorhand al geslaagd. We nemen in deze vergadering afscheid van
Jelle-martijn Jochems binnen het bestuur. De vacature wordt opgevuld door Ron Oudehuijsen,
die inmiddels al weer ruim een jaar meedraait en het ontzettend naar zijn zin
heeft, toch Ron?
Tevens dragen onze ontwerpers Johan Raats, Jack Schetters en Francois van Beek het stokje
over. We verwelkomen Marjolein Koeken als nieuwe ontwerpster die samen met een
inmiddels oud gediende Joël Sprenkels hadden besloten dit stokje ook aan te
nemen. We krijgen een korte presentatie van verscholen mensen onder de grond,
in een kelder en dat is precies wat we dit jaar gaan maken: “ondergedoken”.
Een wagen zonder techniek, zoals met de ontwerpers was afgesproken, maar wel met geluid,
dat zou ook dit jaar weer wel eens iets kunnen toevoegen, was gedachte. Met de
nodige oh’s en ah’s wordt het ontwerp onder luid applaus van de buurt ontvangen
en vol goede moed wordt een nieuw jaar ingeluid! Tussen neus en lippen door
werd nog wel vermeld dat de wagen toch wel wat groter was dan wij de afgelopen
jaren gewend waren, maar goed de buurtschap zou dat aan moeten kunnen.
De activiteitencommissie is inmiddels het nieuwe jaar ook weer begonnen. Eerst de
kas spekken met een zeer druk bezochte bingo vol met schitterende prijzen. Ik
krijg overigens wel steeds meer de indruk dat het niet uitmaakt welke prijzen
er te halen vallen, als er maar kaas, worst, chips, nootjes, o.i.d. te kiezen
valt. Ook de toast met brie doet het goed. Met de verdiende centjes worden de
volgende activiteiten georganiseerd waarvan de paasmiddag de eerste op het
programma is. Het was goed toeven in het zonnetje op het terras bij café
Stuivezand.
21 april -> Knollen zetten. Onze blommenman doet geheimzinnig als we vragen naar het
aantal knollen wat we dit jaar aan moeder aarde toevertrouwen. Waarom, daar
komen we snel achter, het zijn er weer meer dan vorig jaar. Met goede moed, een
redelijke opkomst en misschien nog wel het belangrijkste een zonnetje wat ons
goed gezind is (het heeft alleen maar geregend tijdens het nuttigen van de
friet in de middagpauze), worden de kruiwagens het land op gereden. Jawel,
wederom handmatig! Uiteindelijk klokken we om kwart over 3, moe maar voldaan,
uit. Ik weet niet hoeveel we er precies gezet hebben, maar het waren er heel veel.
Het pilske op het nog niet officieel geopend terras van een geweldig nieuw honk
van onze senioren, smaakt ons zeer goed! Nog een compliment aan de seniorenploeg
voor het vele werk wat vorige winter is verzet om dit honk te realiseren.
Zaterdag 12 mei. We geven met een man of 18 acte de precance op het 75 jarig jubileumfeest
van buurtschap Molenstraat. Marcel was benaderd of wij met de buurt een handje
konden helpen in de bediening van eten en drank. Natuurlijk willen wij helpen.
Het grappige is dat we op de avond zelf door Molenstraat misschien wel 16 keer zijn
bedankt onder een luid applaus, en een paar dagen later sprak ik dezelfde
mensen die ons bedankte voor enorme koppijn, katers en wonden die het feest een
dag erna had opgeleverd. Graag gedaan, zeggen wij dan.

Voordat we dan echt met de eigen wagen beginnen, nog snel even een darttoernooi van Den
Heikant bezoeken. Onder leiding van Corne Raats hebben we daar met 1 team
deelgenomen en een verdienstelijke 8e plaats behaald.
Zaterdag 2 juni 13.00 in de middag, de buurt is er klaar voor. Dit jaar zijn we echt de
allerlaatste die start met het bouwseizoen. De bewuste groep heeft de avond
ervoor de bouwhekken geplaatst en de eerste laag uitgezet. Ik kom aan bij het
pleintje en het ruikt weer naar corso. We mogen weer. Niet alleen de eerste
laag maar ook laag 2 staat al. Met mij die middag nog 23 andere buurtgenoten
waardoor de weddenschap dit jaar weer naar ondergetekende gaat. En dat was al
weer 2 jaar geleden. Met toch wel wat jeugd die middag stoppen we rond de klok
van kwart over 4 en tikken we aan beide zijden laag 4 aan. De week erop flink
tempo zetten, want de verwachting is dat we zaterdag 9 juni in de middag niet
al te veel volk meer hebben. Nederland zou namelijk die avond Denemarken een
flink pak slaag geven. Althans dat was de mededeling van onze Jurgen. Het liep
helaas anders. Maar niet bij de tent, dat ging als een trein. Zaterdagmiddag 9
juni kwart voor 3, zeildicht!! Onze uitbouw naar het honk toe speelde parten
(niemand wist namelijk meer hoe die gebouwd moest worden) evenals de wind op
zaterdagochtend anders waren we zeker eerder klaar geweest. De hoogwerker en de
verrijker die we konden gebruiken, zorgde er echter voor dat we toch tevreden
mogen zijn over het verloop van de bouw van de tent.

Gelukkig hebben we de hoogwerker maar 1 week gehad, want anders hadden we met chauffeur
André misschien nog wel 3 weken nodig gehad om alle schade te herstellen.
Menigeen wilde hem dan ook graag bovenin het bakje laten zitten toen in alle
hectiek bleek dat de brandstof op was.
 
Maandag 11 juni week 2 van de bouw. We maken stilletjes aan een start met de wagen.
Ontwerpers beginnen aan het projecteren van de ledenmaten van de poppen, de
constructeurs buigen zich over de tekeningen van Thijs en starten met het op
maat zagen van de constructiebuizen. De tent wordt aangekleed met allemaal
nieuwe lampen en nieuwe stroomvoorziening op de steigers. De onderhoudsploeg
heeft in de wintermaanden niet stil gezeten. Ook de leuningen van de tent
hebben hun geroeste bruine kleur omgeruild voor een fel gele. De radioboxen
worden gehangen (nu nog een goede radio), het ijzermateriaal wordt binnen
gereden en het onderstel wordt gehaald. Jawel, we gaan nu echt beginnen.
De weken hierna staan in het teken van het opzetten van de hoofdconstructie, plakken van
kippengaas voor het aankleden van de poppen, het lassen van de ledenmaten van
de poppen, het prefab maken van diverse onderdelen zoals de  planken van de vloer en de eerste stappen in
de tempexbak worden gezet. Vroeger dan anders, we liggen op schema!
Dat was op het veld wel anders. Door het wisselvallige weer van heel warm tot heel nat,
stond het veld in een mum van tijd vol met onkruid. Nauwelijks een doorkomen
aan. Gelukkig waren er veel mensen in de tent bereid de senioren een handje te
helpen en met hak, rolschoffel en Adrie Snepvangers werd het vuil te lijf
gegaan. En met succes. In de eerste week van juli lag het veld er weer piekfijn
bij.

Zaterdag 23 juni, doemiddag. Hoe volwassen mensen binnen een uur kleine kinderen kunnen
worden. Geef ze goed weer, spelletjes met veel water en het nodige bier en het
gaat geheid fout.
Prima opkomst in de middag en avond leidde tot een zeer geslaagde dag die voor sommige helaas
minder eindigde. Jurgen en Jorn deden dingen die ze eigenlijk niet kunnen, met
alle gevolgen van dien.
Ook Remie Zagers ging ’s avonds net wat verder dan eigenlijk geoorloofd was. Na een
kwartier achter een bouwhek zijn opponenten te hebben uitgedaagd, waren het
diezelfde opponenten die Remie maar eens even vast zette aan het bouwhek. Met
twee tyrips rond de handen, een mond vol bier gekapt en armen voorzien van slagroom,
hebben we gelukkig de foto’s nog.
Zondag 1 juli aantreden bij de Boerendart, met maar liefst 9 teams. We waren dit jaar  hofleverancier! Dat moest een succes opleveren.
Met Blauwotelli in de selectie, een mooi zonnetje over het veilingterrein, werd
al snel de goede doelenbaan eigendom van ’t Stuk. Resultaat aan het einde van
de dag, teams op de eerste en tweede plaats en winnaar van de bbq bon op de
goede doelenbaan door jawel Blauwotelli.

De bon schonk hij aan de buurtschap zodat wij op zaterdag 7 juli nog een keer de bbq hebben
kunnen aansteken. Onder het mom “we maken de restjes op”, hebben we met een
grote groep nog heerlijk kunnen nagenieten.

De maand juli is verder erg voorspoedig verlopen. De constructie van de kelder krijgt nu echt
vormen en het eerste karton wordt op de wagen bevestigd. En niet zomaar
bevestigd. Ik heb platen karton vast zien zitten met ongeveer 65 ty-raps. Daar
waren zoveel gaten ingeprikt dat het karton spontaan van de wagen af kon
vallen. Maar goed het Pamplona-effect  willen
we niet nog een keer meemaken, zullen we maar zeggen. Het plafond van de kelder
wordt inmiddels ook gelegd. Waren we al een tijdje van het gesjouw van de
betonmatten af, dit jaar moesten we er toch weer aan geloven. Maar goed na veel
gesjouw lagen ze dan toch volgens bouwtekening op positie om de planken
vervolgens met karton en tempex te bekleden.

De palen op het veld worden gezet in tegenstelling tot de regeninstallatie. Deze hebben we
in juli in ieder geval niet nodig, vanwege het aanhoudende slechte weer.
Veel hinder van de vakanties, ondervinden we in deze bouwperiode niet echt. Iedere avond in
deze maand kunnen we rekenen op gemiddeld 20 bouwers en dat stemt ons tot grote
tevredenheid.

Augustus bracht ons echter ander weer. Het werd droger en de eerste dreigende geluiden
binnen de buurtschappen waren te horen. Te weinig zwarte bloemen. De één gaat
testen met drogen de ander gaat het koelen van de bloemen proberen. In ieder
geval moet alsnog de regenleiding gelegd worden. Ook wij piekeren ons suf hoe
het verlies te beperken. Ons veld staat er namelijk ook niet best bij. Oorzaak is
moeilijk vast te stellen. Feit is dat voor Marcel de handel eigenlijk nu pas
echt gaat beginnen. Toch niet weer naar Limboland hoor ik diverse mensen
denken. Later zouden we bevestigd krijgen dat er met kindercorso zoveel bloemen
stonden dat we onze wagen waarschijnlijk 2x hadden kunnen betikken, maar helaas
dat is 2 weken te laat.

Ook in de tent is het motto duidelijk begin deze maand. De schouders moeten er onder. Er
is nog behoorlijk wat werk te verzetten en de tijd tikt door. Het woord
perspectief kan ik nu zo langzamerhand niet meer horen. De moeilijkheidsgraad
van de wagen is hoger dan door menigeen werd gedacht. Alles aan de wagen moet
in perspectief gebouwd worden: stenen, poppen, voegen, planken . Het houdt niet
op.  Overal in de tent ontstaan
discussies, muren worden gebouwd en net zo makkelijk weer gesloopt. Onderdelen
lijken te passen maar eens tegen de wagen aan ook weer niet. De voorzitter
raakt in discussie met Snepke junior. En wat blijkt: Snepke junior heeft gelijk
wat direct door hem wordt duidelijk maakt met de woorden “je moet altijd luisteren
naar een snep he”. De jeugd heeft de toekomst!

Maandag 6 augustus, de mensen blijven komen. We tellen er 51, een record aantal op een
dag nog zover van het corso af. We schakelen over naar werken tot half 11. Het
lijkt echt nodig te zijn, zeker als we een week later worden geconfronteerd met
een klein feestje van Mery de Bakker. Ik wil hierbij gelijk meedelen dat dit
soort feestjes, die de volgende dag zorgen dat minimaal 40% van de bouwers is
gesneuveld, voortaan vooraf bij het bestuur dienen te worden aangevraagd. Maar
goed, het feestje was gezellig en zondagmiddag druppelen de eerste slachtoffers
weer binnen.
Ook Johan Raats, die afgesproken had om deze zondag te benutten om pop 3 helemaal in de
kleding te zetten, heeft uiteindelijk zichzelf nog niet eens weten aan te
kleden. Doelstelling duidelijk niet gehaald, zullen we maar zeggen.

En daar wandelt Jeroen van Hassel weer binnen wederom in het bezit van een doos hartige
snackjes. We eten vol goede moed door. We krijgen dit jaar amper kans de
nootjesdispenser te vullen, Jeroen blijft leveren. En lekker!! Jeroen bedankt
en vooral zo doorgaan.

Zaterdag 18 augustus. De Corsong staat voor deur. En wel het 10 jarig jubileum. Nogmaals een
felicitatie aan het organiserend comité. De 2 kartrekkers al 10 jaar lang,
worden in een klein zonnetje gezet met een mooi “net iets te klein” shirtje als
aandenken. Het stond de heren goed die avond. Inmiddels hebben ze een beter passend
exemplaar ontvangen, heb ik begrepen. Verder blijkt wel dat het evenement staat
en niet meer is weg te denken uit de corso gedachte. Een goede opkomst, een
nagenoeg vlekkeloze gezellige avond met buurtschap ’t Stuk als 2e
prijs winnaar.
Ook het opruimen op de avond zelf en de dag erna ging als een trein. Complimenten aan
onze buurt. Op corso maandagmiddag bij Den Inval zou erg duidelijk worden wat
de corsong teweeg brengt in Zundert. Wat een drukte!

Maar goed, nog 2 weken voor het corso. De steigers zijn er inmiddels helemaal uitgehaald en
opnieuw terug opgebouwd. Het is een lastige wagen voor de steigerbouwers, maar
is het dat eigenlijk niet ieder jaar? De zeilen zijn gezakt en de wagen is
bekeken. De schade lijkt beperkt. Er moet wel het nodige gecorrigeerd worden,
maar het is allemaal te doen. Johan Raats maakt er zijn project van en gaat met
rollen schuim onder zijn arm aan de gang. De lassers zijn ver klaar maar de ontwerpers
hebben het nog druk met vormgeving, kleding zetten en afwerking. Wel lekker
vroeg die afwerking, maar dat kan geen kwaad want ze willen graag de laatste week
volledig benutten voor het schilderen van de wagen.
Die doelstelling wordt uiteindelijk niet helemaal gehaald, maar op maandag voor het
corso wordt de eerste verf toch op de wagen gekwast. Vele helpers zullen deze
week met potten rode en zwarte verf de wagen op gestuurd worden. Met behulp van
bouwlampen worden de lichtstralen nagebootst welke door de kieren van de
planken schijnen. De geluidsboxen en het aggregaat worden geplaatst. Het geluid
wordt getest en het lijkt zeker weer een toegevoegde waarde te worden. Volgende
keer wel wat eerder met het geluid beginnen, wordt links en rechts geroepen. We
nemen deze opmerkingen zeer zeker mee.
Donderdag bloemen plukken. Een mooie droge dag, een mooie opkomst en mooie droge bloemen
in de tent. Of toch niet ’s avonds breekt helaas nog een regenbui los. Onze bloemen
zijn nagenoeg droog, maar wat we van andere krijgen, is helaas niet allemaal even
droog. Maar over de gehele linie bezien hebben we goede bloemen, maar het zijn
er wel te weinig zoals het zich op dit moment laat aanzien.
Het corsoweekend was van A tot Z top te noemen. De keuze om op donderdagavond te
starten met tikken was een goede. Niet alleen omdat de eerste 60 kisten erop
zaten, maar meer nog omdat de vrijdag vanaf de ochtend direct in het teken van
het tikken stond. Uiteindelijk heb je aan het begin van de vrijdagavond al een
dag gewonnen ten opzichte van de voorgaande jaren.
Wanneer er dan op de vrijdagavond zelf ook nog 170 helpers de handen uit de mouwen komen,
dan kom je op zaterdagochtend toch echt wel met een glimlach naar het ontbijt.

Zaterdag 1 september. Ik tref zo ongeveer 100 mensen aan bij het corso ontbijt. En wat is
de ochtend toch rose gekleurd, valt mij ineens op. Niks zeggen, denk ik bij
mezelf en direct lekker met een man of 100 die wagen dicht rammen. Menigeen
heeft blijkbaar toch angst om straks aangezien te worden voor iemand die
tikkers aan het werk moet zetten en al snel zie ik vele rose shirts omgeruild
worden voor een andere kleur. Leuk geintje luitjes!
Het tempo zit er goed in. Er wordt, zo lijkt, een deken over de wagen heen gelegd. Moeilijke
hoeken lijken niet te bestaan, zo snel gaat het. Spoedoverleg met de catering.
Het gaat zo hard -> wanneer de soep? wanneer de broodjes? We besluiten de
broodjes worst maar te schrappen wat echter stuit op enig commentaar van diverse
oud gediende in de tent. Onder bezielende leiding van Francois van Beek zat dit
groepje in mooi hoekje op de grond ondergedoken van de rest wel geteld 1 vierkante
meter binnen een tijd van ongeveer 1,5 uur dicht te “praten”. Maar dat broodje
hadden ze toch wel verdiend.

Dus goed snel de soep serveren en daarna maar direct de broodjes worst er achterop! Een grote
groep was inmiddels al volop gestart met het opruimen van de steigers. Massaal
werden de spullen van BVR terug in de jukken gelegd en lampen werden al uit de
tent gehaald. Een deel van de groep was de laatste loodjes nog aan de wagen aan
het leggen en een deel van de jeugd heeft nog een poging gedaan om bij het
Kappelleke te gaan helpen. Uiteindelijk zat iedereen rond de klok van elf uur
lekker in het honk aan een pilske. Een enkeling daar gelaten die nog aan het
piekeren waren over de invulling van de ogen van de voorste pop.

Lekker op tijd het bed in denk ik bij mezelf. En morgenvroeg de wagen om een uur acht op
de veiling knallen en bij de Kerel op het gemakske de rest aanschouwen. Helaas
liep dat anders. Wel lekker het bed in, maar we stonden echter pas om half 12
op de veiling. De oorzaken zijn uitgebreid met de stichting en de betrokken
buurtschappen besproken. Natuurlijk hebben we nog wel bij de Kerel een pilske
gepakt en de eerste discussies gevoerd over de wagens die we al hebben kunnen
aanschouwen.

Snel douchen en naar de tribune. Het is prachtig weer en Zundert loopt al lekker vol. We
krijgen een goed lopende optocht voorgeschoteld en om 18.00 uur is de laatste
wagen voorbij en kunnen we bij de Wandelgangen proosten op een mooi behaalde 7e
prijs met 579 punten. Aangezien de eerste 6 wagens allemaal enige vorm van
techniek hadden, zijn we dit jaar de eerste echt beeldende wagen in de
einduitslag. We zijn dik tevreden, temeer omdat tijdens de 2e
doorkomst ook nog even de 14e en 15e prijs door onze gedachten zijn
geschoten.  
Snel naar de veiling de rest opzoeken, wat eten en wat drinken, overleg met Den Blauwe of
het de hal wordt of de tent. Zonder aarzelen kiezen we voor de tent en dat zou
een goede keuze blijken te zijn. Wat een feest was het met Santa Rosa op het
podium.

Zoals de zondag betaamd, zien we de eerste rond de klok van 20.00 uur het bed op zoeken
en de laatste …… ik zou het niet weten. Maandag belooft weer een mooie lange
dag te worden en zoals onze eigen corsonggroep in 1 van haar nummers zingt “we
gooien er gewoon nog een schepke boven op”. En dat hebben we gedaan. Eerst
lekker ontbijten bij Jape, onze rijdende bar in de Molenstraat geparkeerd (nu
nog in beslag genomen door de kids), iedere passerende dame toegezongen met de
woorden “schatjeeeee”, een mooi cadeau gemaakt voor Laar Akkermolen, bij Den
Inval de corsong verwelkomd, Den Blauwe toegezongen met de woorden “omdat tie
zo rooi is”, de vraag van DJ Jantje aan Peter Snepvangers of hij ook een keer
bij Peter thuis op de stereo mocht komen staan, duikbrillen en snorkels, met en
zonder lang haar, bij Den Bels het bijna traditionele vatje van Laurens Klep,
onze hofleverancier en lekker balletje trappen naar de gevel aan de overkant
(dat ging blijkbaar zo goed dat Johan Raats de grond onder zijn voeten moest
kussen).

Daarna door naar de veiling voor het afscheid van de wagens, een protocol wat helaas steeds
meer tijd in beslag neemt, daarna snel terug naar de feesttent om er samen met
Canvas nog een geweldig feest van te maken. Aan het einde van de avond toch nog
snel terug naar de hal waar we het oerhollandse “volle bierglas schuiven over
de bar en vangen met je mond” nog hebben beoefend. Kortom een ouderwets
gezellige corso maandag.

De voorsprong die we in het weekend hadden opgebouwd werd op dinsdag en woensdag dubbel
terugbetaald. Met een grote groep en nog steeds in het zonneke hebben we tent
opgeruimd, het plein geveegd, de buren bedankt met een boske bloemen, onze
nieuwe container tot aan de nok toe volgestampt, met de loopbrug … nee toch
zonder de loopbrug he André en het honk zo efficiënt mogelijk ingericht. Op woensdagavond
om 21.00 uur gingen de deuren van het honk dicht en zat een groepje van een man
of 15 voor de laatste keer na te genieten van weer een geslaagd corsojaar.
Allemaal bedankt.

21-6-2013 19:02:32
© 2006 Buurtschap 't Stuk | info@tstuk.nl
Tim Hereijgers & Marc Mathijssen | Aansprakelijkheid en Rechten