22-9-2017
Terugblik op 2011, Wereldkampioen in heel Zundert,
wat 'n jaar, wat 'n jaar ...

Zoals altijd wordt het jaar geopend met de jaarvergadering alwaar ons een prachtig ontwerp werd gepresenteerd met de werktitel “Astronauten”. Hetzelfde trio wat verantwoordelijk was voor de wagen “opgejaagd” (Francois, Johan en Jack ), besloot nog een jaartje door te gaan. De buurtschap kreeg een geweldige presentatie over de wereld van astronauten voorgeschoteld en vol goede moed werd het corsoseizoen geopend.
Op 16 april hebben we de knollen gepland. Onze blommenman had het beeld van vorig jaar nog scherp op het netvlies en besloot om wederom de plantmachine aan de kant te laten staan. Met iets minder mensen, maar wel met een stralend zonnetje werden maar liefst 43.000 knollen aan de aarde toevertrouwd. Om kwart voor 3 gingen de laatste de grond in gevolgd door het nodige gerstennat voor de uitgedroogde kelen. Niet alleen onze kelen waren uitgedroogd, na het knollen zetten brak een voor Nederland ongekend lange droge periode aan, waardoor ook onze knollen het aan de droge kant hadden. Het gevolg -> begin mei al overleg of we de regeninstallatie toch niet moesten gaan leggen. Gelukkig hadden we besloten om het beetje water wat we nodig hadden toch maar aan de natuur toe te vertrouwen. Ik hoor het Marcel nog zeggen: “met een regendansje, moet het allemaal goed komen”. Ik weet uiteindelijk niet hoe lang Marcel heeft staan dansen en waarmee hij moeder aarde heeft weten te overtuigen, maar vanaf juni is het weer gaan kantelen gevolgd door heel, heel veel regen in juli en augustus. Slotsom: we hebben in het geheel geen regenleiding gelegd.
Tussen de jaarvergadering in maart en de start van de bouw in juni, zit over het algemeen een rustige tijd wat betreft corso-activiteiten. Niets was minder waar dit jaar. Ik zal zomaar even wat zaken noemen:
-       Een deel van de dakconstructie van onze tent hebben we opgezet en afgebroken in Zeeland over een zwembad voor Van Sundert;
-       Steigerbouw gepleegd tegen de gevel van Baderie Bakx
Nogmaals dank aan de mensen die daarbij geholpen hebben.Maar dat was nog niet alles wat er in deze periode gebeurde.
-       Enkele buurtgenoten waren erg druk doende met de voorbereiding van het 75-jarig jubileum. Avonden is er gevormd en gelast om het bloemenmeisje voor 7 mei af te krijgen. En het prachtige resultaat hebben we kunnen zien!
-       En natuurlijk moest toch wel gestart worden met de voorbereiding voor de eigen wagen. Daar scheen nogal wat techniek in te moeten. Besloten werd om een technische maquette te maken ten behoeve van de constructie en Thijs ging met zijn computer aan de gang en bezorgde de buurtschap diverse tekeningen van de constructie van de wagen ter voorbereiding op het walsen van de constructie pijpen;
-       Met een groepje enthousiastelingen is begonnen om een licht- en stroom plan te maken voor de tent. Hierin wordt uitééngezet hoe wij in de toekomst de verlichting, de noodverlichting, stroomvoeding op de steigers en het geluid graag zouden willen hebben in de tent. Daarbij is gelijk een investeringsplan gemaakt, zodat we ook weten waar we financieel aan toe zijn.
-       Een ander groepje heeft zich gebogen over de uitbreiding van de tent en het tweede trappenhuis. Ook hiervan hebben we het prachtige resultaat kunnen zien. Een mooi, maar vooral ook veilig 2e trappenhuis.
-       Tussendoor hebben we nog wat materiaal via BVR en Twan Snepvangers in huis kunnen halen zoals 25 kub tempex, een loopbrug en een nieuwe keet voor op het veld. En dat alles voor een paar entreekaartjes / een fles wiskey en wat gebak.
-       Tot slot hebben we ons nog met 5 teams sportief bezig gehouden met de Boerendart. Geen top tien notering dit jaar voor de stukkers. Wel veel pr voor onze buurtschap. Omroep Brabant was namelijk aan het filmen en wilde graag de beste darter van Zundert voor de camera hebben en dat was natuurlijk Frank van Hassel. Na de nodige interviews, een demonstratie van de master himself en een slotinterview waarbij Omroep Brabant gelijk een spotje van sire opnam. Met Frank in de hoofdrol vergezeld van een pilske of 6 werd “drank maakt meer kapot dan je lief is” opgenomen.

Kortom geen rustige periode!!
Heel veel werk was dus al verzet alvorens we op zaterdag 4 juni dan toch eindelijk met onze wagen konden beginnen. Dit keer op zaterdagochtend begonnen met een kleine groep in plaats van maandagavond, om zo een extra werkzaterdag te creëren in verband met de uitbreiding van de tent en de complexheid van de wagen. En gelijk een warme zaterdag. Zo warm dat de opkomst eigenlijk wat tegenviel.
Gezegd moet worden dat een groep bouwers bij Sjef de Meijer al met het walsen van de constructie bezig was.
Maar de opkomst was zeker niet het ergste van de eerste week. Een rampscenario leek zich namelijk te voltrekken:…. De koeling van onze drank was kapot. Gevolg: wakker liggende corsobouwers badend in zweet niet wetende wanneer dit euvel verholpen zou zijn. Het was even stil aan de Elzenstraat. Gelukkig werd dit door de buurt zeer professioneel opgepakt en al snel had Johan Raats een koelmonteur in het honk en werd het probleem vakkundig gefixed. Iedereen kon weer met een gerust hart naar de tent komen.
Omdat we de rest van de eerste week geconfronteerd werden met wat regenachtige momenten, konden we de tent net niet binnen de week zeildicht krijgen. Voor onze doemiddag die voor de deur stond moesten we derhalve wat noodvoorzieningen treffen omdat er slecht weer werd voorspeld. Jammer, maar geen ramp.
De doe-middag zelf verliep uiterst geslaagd ondanks de wat mindere opkomst dan we gewend waren. Puzzelen in de middag en barbecueën tot in de late uurtjes. Dit keer met zoveel vlees dat we enkele weken later de barbecue nogmaals hebben kunnen aansteken.
De week erop zijn we met diverse groepjes werkzaam geweest met het afmaken van de tent en zijn we begonnen met de wagen zelf. Wederom een jaar waarbij we besloten eerst een groot deel van de constructie op de grond in elkaar te zetten en pas later het onderstel binnen te rijden. Tevens werd een aanvang gemaakt met de techniek van de astronauten zelf. Snel werd een Dummy in elkaar gezet om te kijken hoe de astronauten zich in de tunnel voort  zouden bewegen. Richard van Trijp en Eric van der Heijden hebben diverse methoden getest om te zorgen dat armen en benen een zweverig effect kregen. Het was even puzzelen, maar uiteindelijk was het resultaat fantastisch.
Het blijft geweldig om te zien wat er op een paar weken tijd door diverse mensen aan materiaal verzamelt wordt. Vele motoren, slangen, veren, luchtdrukventielen, je kunt het zo gek niet bedenken of het lag in ons honk. Er waren zelfs mensen bij die dachten dat hun fiets en hun auto nog wat aan de wagen zouden kunnen toevoegen en hadden ook deze een plaats in ons honk gegeven. Dat de eigenlijke reden was, dat er thuis in de eigen garage gewoon geen ruimte was, had Joël er maar even niet bijgezegd.

Louis en Arjan van Dijk waren bereid gevonden om ook technische ondersteuning te geven bij de wagen. Louis dook zijn garage in, en binnen een redelijk korte termijn leek het alsof de NASA een extra dependance had geopend. Zijn garage lag vol met allerlei toeters en bellen waar een doorsnee boekhouder geen raad mee zou weten. Gelukkig werd Louis bijgestaan door het technisch brein van onze buurtschap Frank van Hassel. De Frank die later ook rondleidingen zou verzorgen in de tent om alle technische details aan de sponsoren uit te leggen.
Dat hij zeer thuis was in deze materie werd al snel duidelijk en met naam en foto prijkte hij dan ook snel op de kabelkrant. Ere wie ere toekomt …..

Arjan van Dijk zou een computerprogramma gaan schrijven en voor we het wisten werd een demo op een laptop gepresenteerd over de manier waarop de astronauten straks computergestuurd zouden gaan bewegen. Het moest niet gekker worden!! Menig oud gediende van de buurt zal bij het zien van deze technische zaken wel eens gedacht hebben: “waar gaat dat met het corso naar toe?”.
Dat de wagen toch echt wel de nodige inspanning vroeg, was al snel duidelijk. De gebroeders Schetters besloten derhalve om op zondag 10 juli al een doorwerkzondag in te lassen letterlijk voor het lassen. Met ondersteuning van Johan Raats werd van de ochtend tot ’s middags 4 uur gelast om te zorgen dat de volledige hoofdconstructie kant en klaar was, voordat iedereen op vakantie ging. Die vakantieperiode brak uiteindelijk toch aan. Vroeger dan normaal, maar wel in alle hevigheid. De aantallen in de tent liepen fors terug. Dat leidde er toe dat we na ieders vakantie toch op een zaterdag de koppen bij elkaar hebben gestoken om over de voortgang te praten. Conclusie was dat we vanaf 1 augustus tot 22.30 uur gingen werken en ook de eerste zondag van augustus gelijk gingen benutten om door te werken. Ook dat was een week eerder dan we gewend waren. Kortom alle zeilen bij zetten. Natuurlijk ook logisch wanneer je het hoogstaand niveau van deze corsowagen bekijkt.
Ondertussen speelde zich nog een andere soap af. Hoeveel duwers kunnen er eigenlijk onder de wagen? Ongeveer 15 en hoeveel duwers hadden zich aangemeld, jawel 24. Laat ik op de eerste plaats zeggen dat ik enorm trots ben, dat er zoveel enthousiastelingen graag bij ons onder de wagen willen, of had dat misschien iets te maken met wat er mogelijk op de markt stond te gebeuren. Was er een voorgevoel? Hoe dan ook, ik heb misschien nog wel meer respect voor onze ontwerpers die uiteindelijk een dusdanig compromis hebben gesloten dat iedereen min of meer bij de wagen betrokken konden zijn, op het moment van passeren bij de markt. Mijn complimenten hiervoor. We dachten daarmee het duwersprobleem opgelost te hebben, maar wat bleek, enkele dagen later hadden we nog eens 24 duwers!  Ik citeer er een paar: Robert van Gils, rondprater, ouwehoer. Johan Huijbregts, 65+ en Ton van Loenhout, gal en rug problemen. Het zou allemaal goed komen!
De laatste maand voor het corso was dan ook, zoals hiervoor gezegd, inderdaad aanpoten. Niet alleen om de wagen op en top af te krijgen, het was ook aanpoten om alle gekregen hapjes weg te kunnen werken. Nogmaals dank aan cafetaria ’t Vrouwke, de Sporthal en De Soete Inval voor alle lekkernijen die we hebben mogen ontvangen en dan nog onze nootjes dispenser niet te vergeten. Dat was met vullen niet bij te houden. Maar de impact van de moeilijkheidsgraad van deze wagen was duidelijk, al valt achteraf te concluderen dat alle extra maatregelen in vergelijking tot andere buurtschappen best zijn meegevallen. We hebben 1 extra laszondag gehad, 1 extra werkzondag, 1 week eerder tot 22.30 uur en 1 zaterdag waarbij we tot 22.00 uur zijn doorgegaan. Ook heeft onze steigerploeg 1 nacht doorgewerkt om de wagen vrij te zetten om de eerste keer te kunnen testen. Het lijkt niet zo veel, maar voor sommige mensen ging de vermoeidheid parten spelen. Zo zag ik Ronald van Beek op een dag bij de tent aankomen met de vraag of zijn zoon er nog was, die was hij een kwartier daarvoor blijkbaar vergeten mee naar huis te nemen ….  
Natuurlijk weten we dat we in deze periode ook de Corsong nog moeten organiseren. Normaliter geen enkel probleem, maar dit jaar was eigenlijk de eerste keer dat we tegen elkaar zeiden: “het komt niet zo goed uit die Corsong, er is nog zoveel aan de wagen te doen”. Gelukkig konden we na afloop van de Corsong concluderen, dat het feest weer geweldig was met bijna een record aan deelnemers en financieel ongeveer het zelfde resultaat als vorig jaar, terwijl we wel weer eerder op de avond moesten stoppen van de gemeente. In het zelfde weekend moet ook de sponsormiddag nog geregeld worden. Deden we dat in de eerste 2 jaar nog voor een handje vol sponsors, nu waren er ongeveer 15 aangevuld met de vrienden uit Bergen op Zoom. Dit aantal en de complimenten van de sponsors geeft in ieder geval motivatie om deze middag te blijven organiseren.
Ook Bob de bouwer is in deze periode weer volop aan de gang. Het blijft ieder jaar weer een genot om naar te kijken wanneer je bij het betreden van het honk een lange tafel met creatieve stukkertjes aan het werk ziet. Als de jeugd ook echt de toekomst heeft, dan maak ik me voor onze buurtschap niet al te veel zorgen. Complimenten aan de leiding die hiermee toch echt wel ieder jaar haar handen vol heeft.
De laatste week bracht nog wel het nodige werk met zich mee. Alle astronauten  moesten worden afgewerkt. Scharnierpunten en details moesten worden aangebracht. En last but not least er moest nu toch echt getest gaan worden. Alleen alle steigers eruit dan? nee zeker niet, ook een deel van het dak moest van de tent af gehaald worden omdat de achterste astronaut op een slordige 11 meter hoogte zou komen. Voor degene die deze test gemist hebben, kijk maar eens op onze site bij de video’s. Was de stress op dit moment bij sommige mensen al op een toppunt, het kon nog vele malen erger. Wederom begaf de koelcel het en nu was het menens. Hij was overleden! Hadden we dit jaar al extra geld moeten uitgeven aan een nieuwe versterker voor de muziek, nieuwe dakzeilen en een nieuwe slijptol, er moest ook een nieuwe motor voor de koelcel worden gekocht. Gelukkig kon dezelfde monteur die de eerste keer de boel had gerepareerd ook nu weer voor een wonder zorgen. Na het seintje “hij doet het weer”, brak een feest in ons honk los waar Guus Meeuwis jaloers op zou zijn geweest. Polonaises over de steigers onder een luid gezang volgde. De monteur keek verbaast en stapte zijn auto in met de woorden “dit heb ik in mijn hele werkcarrière nog nooit meegemaakt!
Het laatste weekend werd gedomineerd door de bloemen. In de aanloop werd duidelijk dat het slechte weer zijn invloed had gehad. Het veld stond er niet best bij. Het beste wat we konden doen, was de planning rigoureus omgooien. Geen pluk en geen tikken op donderdag maar op vrijdag. Probleem opgelost? Niets was minder waar. Vrijdagavond zag het er naar uit dat we de nodige witte bloemen tekort zouden komen. In allerijl werden alternatieven gezocht. Letterlijk dus -> diverse alternatief materiaal werd flink getest. Van rijstkorrels tot bakkersmeel, maar het was het allemaal net niet.
Zaterdagochtend maar op 2 paarden gewed. Enerzijds werd er druk door getest met alternatief materiaal, anderzijds werd met behulp van diverse buurtgenoten gezocht naar elke witte dahlia in ons land. En dat laatste was niet zonder succes. In de middag is een ploeg afgereisd naar Limboland om daar ons tekort aan witte bloemen bij te plukken.
Later op de dag kwamen van alle kanten berichten dat er toch nog wel de nodige  bloemen vrij zouden komen in Zundert wat er toe leidde dat we onze wagen geheel met witte dahlia’s konden afwerken. Dat op de bewuste zondag erna onze omroeper op de markt nog even aangaf dat de jury zich dit jaar sterk de vraag had gesteld dat het in Zundert toch wel een corso van dahlia’s moest blijven, gaf bij menig buurtgenoot een zucht van opluchting!
Om 5.30 uur zijn de laatste bloemen op de wagen gegaan. De laatste details waren om ongeveer 6.00 uur klaar, precies op tijd om de steigerploeg hun laatste werk te laten doen: de wagen vrij zetten. Na wat getest, hersteld, getest, weer hersteld te hebben konden we uiteindelijk om 10.15 uur richting de veiling. Gelukkig hadden ook Veldstraat en Molenstraat wat problemen waardoor het niet echt opviel dat we te laat aankwamen.
Kortom een wagen met bijzonder veel, grensverleggende techniek voor het corso. Die nagenoeg de gehele optocht heeft gefunctioneerd. Met hydroliek, elektromotoren en luchtdruk. Met de woorden “waar gao de aon beginne” van Corne Bastiaansen van Basrijs. Met computertekeningen voor de constructie en een constructie- maquette. Met techniek volledig door de computer aangestuurd. Met het volledig afbreken en opbouwen van de steigers. Met panelen, panelen en nog eens panelen. Met de complimenten van de andere buurschappen …. Mocht buurtschap ’t Stuk stoppen op de markt!!! Met 646 punten en een tweede publieksprijs, werd na 18 jaar wederom de 1e prijs behaald bij de vakjury. Nogmaals allemaal gefeliciteerd! Wij zijn nog een paar maanden wereldkampioen!!
Ik ben me overigens bewust van het feit dat ik van het feestweekend (wat een dag langer duurde dit jaar en dat is toch wel lekker als je eerste bent) niet zoveel heb genoemd. Dat is niet omdat ze niet gezellig waren, het tegendeel is waar, maar dat is meer omdat ik me er de dag erna zo verdomd weinig van kon herinneren om iets zinnigs aan het papier toe te vertrouwen. Ik kan jullie wel vertellen dat het weekend voor mij in ieder geval in grote roze wolk is geweest, wat ik niet zo snel meer zal vergeten.
Het vaandelfeest was het perfecte, goed georganiseerde sluitstuk van een geweldig corsojaar met een schitterend vaandel als resultaat. Ik hoop dit op afzienbare tijd nog een keer te mogen meemaken. De draaiboeken liggen klaar. Dank je wel.
12-7-2012 16:37:51
© 2006 Buurtschap 't Stuk | info@tstuk.nl
Tim Hereijgers & Marc Mathijssen | Aansprakelijkheid en Rechten