Agenda

Navigatie

Twitter

Facebook

22-11-2017

    Terugblik corso 2010

Zoals altijd wordt het jaar geopend met de jaarvergadering alwaar ons een prachtig ontwerp werd gepresenteerd met de titel “Opgejaagd”. Geen Joël Sprenkels meer dit jaar maar nog steeds wel Johan Raats. Vergezeld van 1 ouwe rot in het vak van ontwerpen, te weten Jack Schetters en 1 ouwe rot in zijn algemeenheid, Francois van  Beek. De buurtschap kreeg een geweldige presentatie voorgeschoteld en vol goede moed werd het corsoseizoen geopend.
Marcel was al snel op de hoogte van de kleuren en zat met zijn gedachte al bij het knollen zetten. Naast die mooie kleuren zag hij helaas ook weer die kromme rijen voor ogen en hij bedacht zich geen moment. Na overleg met kompaan Jef Oostvogels en met de wijze heren van de seniorenploeg werd besloten dit jaar de knollen met de hand te gaan zetten.
 
Menig oud gediende schudde het hoofd van links naar rechts wat zoveel betekende als “waor ga de aon beginne”. Back to the basics. Maar Marcel hield voet bij stuk. Met een beetje lekker weer en genoeg volk is dit klusje vooraan in de middag geklaard. En wat bleek…., hij kreeg gelijk. 14.15 uur laatste knollen er in, mooie rechte rijen en alle kleuren in een eigen vak! En sterker nog, ik heb niemand horen klagen op het veld ……….
 
Niet alleen bij de ontwerpers was er een wisseling van de wacht, ook binnen het bestuur deed zich een wisseling voor. Ruud van der Heijden besloot af te treden en zijn plek werd ingevuld door André Jochems, die ook de functie veiligheid van Ruud heeft overgenomen. Ik denk dat we in André een waardig opvolger hebben gevonden en we hebben al gemerkt dat hij zijn functie ook serieus neemt, zoals het hoort.
Zo zijn we op dinsdag 8 juni als buurtschap begonnen met de opbouw van de tent, nadat onze vaste groep tentdeskundigen op de maandag daaraan voorafgaand de eerste laag hadden uitgezet. Voor het eerst in 4 jaar werd de weddenschap tussen Twan en Demis beslist in het voordeel van Twan: een opkomst van 17 man was net te weinig en dat waren we de laatste jaren toch even niet gewend. Een bak bier was de prijs.
Helaas moesten we op de dinsdag constateren dat er toch her en der met een krom touw gemeten was en wat nog nooit was gebeurd moest op deze dinsdag wel gebeuren. Een gehele zijkant van de tent moest even drie centimeter opgeschoven worden. Buiten dit “incidentje”, stond zoals we inmiddels gewend zijn, de tent binnen een week overeind en zeildicht.
Vervolgens hebben de eerste 4 weken van de bouw in het teken gestaan van het Nederlands elftal en het WK-voetbal. Het was een goed besluit om dit jaar een weekje eerder te starten, want je merkt toch wel wat meer verloren momenten gedurende de weken. Ook het hele warme weer in die periode speelde daarin natuurlijk parten. Het voordeel van het warme weer was wel dat de high-land games als onderdeel van de doe-middag getrakteerd werd op een slordige 30 graden. Dit maakte ook deze doe-middag, tezamen met de barbecue tot een geslaagd evenement met een zeer goede opkomst. Tijdens de doe-middag is ook de het nummer van de corsong gepresenteerd door onze talentvolle zanggroep. Helaas geen prijs dit keer maar een wel lekkere meezinger die misschien iets meer had verdiend. Ook werd tijdens de doe-middag een schitterend nieuw bord gepresenteerd wat inmiddels prijkt op het dak van ons honk.
Zoals eerder gezegd, neemt veiligheid een steeds belangrijkere plaats in binnen onze corsogemeenschap. Veiligheidstuigjes, bouwhelmen, veiligheidsschoenen en brillen. We zullen moeten zorgen dat deze middelen te allen tijde voor iedereen aanwezig zijn en liever nog: gebruikt worden. Op dit gebied hebben we ook dit jaar weer enkele stappen gezet. In het honk is een nieuwe wand gecreëerd voor de brandhaspel en allerlei overige veiligheidsmiddelen. Zelfs aan een mooie houder voor oordopjes is gedacht. De eerlijkheid gebied echter te zeggen dat sinds er nootjes in zitten, iedereen er veel meer aandacht voor heeft!
Ook de brandblussers zijn duidelijk herkenbaar en veilig op de steigers bevestigd en er zelfs voor het eerst een toolboxmeeting georganiseerd. Kortom alle aandacht voor veiligheid binnen onze buurtschap, wat echter niet wegneemt dat een groot deel van de verantwoordelijkheid bij alle betreders van onze corsotent zelf ligt. Bij deze dan ook nogmaals de oproep naar iedereen om de veiligheid in acht te nemen daar wara mogelijk.
Vanaf het moment dat het WK was afgelopen, zag je weer een toename van het aantal mensen in onze corsotent. De Cheeta werd tweedimensionaal uitgezet en kort daarna werd ijverig begonnen om de vorm er om heen te zetten.
De lassers voelde de hete adem van de plakploeg in hun nek en al snel gaven zij het sein “maak de lijm maar klaar”. Dit was niet tegen dovenmansoren gezegd en laag naar laag werd op de cheeta geplakt. De constructiemannen kregen nog net tijd om de laatste pijpjes in het beest te lassen om de stevigheid te garanderen, alvorens de romp werd gedicht. Dat deze “opgejaagdheid” ook consequenties heeft, mogen duidelijk zijn. Al snel werden betonscharen in de cheeta gezet en voor het beest het zelf in de gaten had, werd er een behoorlijke buikwandcorrectie uitgevoerd. Daarna kwamen poten en voeten aan de beurt en werd nog even snel een andere lies bevestigd. Kortom uiteindelijk is de cheeta zo goed als opnieuw gemaakt. Volgende keer toch maar iets meer geduld voor de plakkers ….
 
Tijdens de eerste weken kregen we nog een nevenproject. Via Marleen Huijbregts werden we in de gelegenheid gesteld om tegen een mooie vergoeding, 26 silhouetten te maken van een vrouwenfiguur met een paraplu. Omdat iedereen die wel kon lassen met name met de wagen bezig was, de jeugd nog niet in volle getale aanwezig was, moesten de mannen die normaliter de kantoorbaantjes bezetten met een lasapparaat aan de gang, om ook dit karweitje tijdig te klaren. Jawel, ik heb zelfs Ronald van Beek met een lasapparaat zien spelen, wel met de opmerking: “als ik kan gaan plakken, ben ik hier weg hé….”.
 
Een week of 5 voor de corso, toen de cheeta zo goed als klaar was (op de correcties na), wilde de constructielassers een extra zondagmiddag aangrijpen om een groot deel van de constructie van de eerste wagen aan te pakken. Echter op de zaterdag daaraan voorafgaand sloeg de gevreesde twijfel toe. Is de constructie van de cheeta eigenlijk wel stevig genoeg? Hij leunt maar op 1 zware pijp. Na kort beraad werd besloten de zondagmiddag niet aan de eerste wagen, maar aan de tweede wagen te spenderen. Op diverse fronten werd extra constructie aangebracht en er werd zelfs besloten beton te gaan storten in die ene zware pijp om buigen daarvan te voorkomen. Als het op veiligheid aankomt, mogen er nu eenmaal geen twijfels zijn. Ook De Soete Inval heeft nog kunnen genieten van deze extra zondag, want op zondag werken bij onze buurtschap staat gelijk aan eten bij Imelda! 
 
Daarna kon wel met man en macht aan de herten worden begonnen. Het jammere was alleen dat toen net enkele constructiemannen van hun welverdiende vakantie gingen genieten, dus werd ook dat nog een hele kluif voor een klein groepje.
Maar zeker voor Jack Schetters kwam deze vakantie als geroepen, want met een 38-urige werkweek, een eigen zaak, een artiestenleven, ontwerper van het grootste corso ter wereld, heb je, volgens eigen zeggen, op z’n tijd wel wat vakantie verdiend.
 
Gelukkig was 1 hert inmiddels al in de grove vorm gezet, zodat deze afgevormd kon worden. Dat was hard nodig, want als de plakkers in grote getale gaan  komen naar de tent, dan is dit door de vormers nauwelijks meer voor te blijven. Eens te meer blijkt dan dat we op dit gebied toch afhankelijk zijn van een beperkt groepje. We zijn dan ook iedere keer weer enorm blij als iemand het vormen mee probeert op te pakken en moedigen dit dan ook zeker aan.
 
De koppen van cheeta en herten werden in de grove vorm uit de tempex gezaagd en aan de wagen bevestigd. Nu eens niet 1 grote tempex bak, maar kleinere bakken precies op of bij de plek gemaakt waar de koppen verder werden gevormd. Wederom werd besloten de aankomende zondag door te werken. Even tempo zetten in het vormgeven.
 
Het was misschien een voorgevoel, want de week erna werd de buurtschap verblijd met ongeveer 40 bouwers! De bouwers op hun beurt werden weer verblijd met de eerste versnapering van cafetaria ’t Vrouwke: schalen vol met hapjes. En daar weten ze bij ons wel raad mee….
 
Vanaf week 4 voor de corso zijn we toch maar begonnen met het werken tot 22.30 uur. De noodzaak werd gezien en dat extra half uurtje is vaak erg efficiënt, zeker als de opkomst zo goed is. Vanaf dat moment hoor je in tent weer vaak de woorden “hij heeft weer een douw gehad vanavond”. Daarna kwamen de echte doorwerkzondagen voor de gehele buurt , welke zoals eerder gezegd traditiegetrouw eindigen bij Den Inval. Ikzelf was er de eerste keer niet bij, en heb (misschien wel gelukkig) gemist dat ene Thijs Willekens met zijn broek op z’n knieën midden op tafel stond, niet te beroerd om de dames van de buurt zijn billen te showen! Wat er verder nog gebeurt is die avond weet ik niet, en dat wilde ik maar graag zo houden.
 
2 weken voor de het echte corsoweekend, zorgt onze buurtschap voor het Zunderts voorfeest, namelijk de corsong! Wederom werd met een grote groep de boel op vrijdag en zaterdag op gebouwd waarna de zaterdagavond in het teken stond van het Zunderts corsolied. We wisten al dat we een evenement hadden weggezet wat naam heeft gekregen in Zundert, maar dat het zulke vormen gaat aannemen …. Er waren deelnemers uit België en er werd nu zelfs door meerdere buurtschappen gediscussieerd over de  terechtheid van de derde plaats. Mooier kunnen we het toch eigenlijk niet hebben. Het zegt alleen maar hoe serieus diverse buurtschappen de corsong zien en dat is in mijn beleving een groot compliment!!
 
Na de corsong vangen de twee weken aan van afwerken, laatste lassen leggen, corrigeren, nog eens corrigeren, details op de wagen, kortom genoeg werk en genoeg reden om nog maar een week door te gaan met werken tot 22.30 uur. Alles werd uit de kast getrokken om de sfeer in de tent op trekken. We hadden al een nootjesdispenser, even later was ook al een sjoelbak het honk in gebracht waarna een heuse sjoelcompetitie van start kon gaan. Corné Raarts liet in ieder geval zien dat het echt wel mogelijk is om met nagenoeg alle schijven te scoren.
 
Ook in de laatste week hadden we nog uitdagingen genoeg, Er moest gestart worden met de staart zodat we op zondagochtend voor het corso precies zouden weten hoe deze bevestigd moest worden. En op de onderkant van de wagen moest bedacht worden hoe we al het riet zouden gaan bevestigen aan de wagen. Met behulp van de kraan van Remie Zagers (de kraan van Chrisjan zou die staart namelijk absoluut niet kunnen tillen volgens Remie, ik weet niet of Remie daar nu nog zo over denkt) werd eerst een keer getest waarna op zaterdag avond de staart eigenlijk vrij vlottetjes op zijn plaats werd gehangen.
 
Donderdagmiddag zijn we de bloemen gaan plukken. Eigenlijk hadden we zelf een hele goede pluk, maar toch was op vrijdagmiddag al bekend dat we met een aantal kleuren in de knoei zouden komen. Met name zwart werd een probleem. Dat betekende op zaterdag toch nog maar een keer naplukken.
Voor onze senioren geen enkel probleem. Het bleek zelfs nog een behoorlijke pluk te zijn, waardoor we onszelf konden redden met de juiste kleuren en waardoor we ook andere buurtschappen nog hebben kunnen helpen. Resultaat: nog veel kisten bloemen verkocht en zelf niets hoeven aankopen!
 
Zaterdagochtend staat tegenwoordig traditioneel het corso-ontbijt op het programma. Ruud en Carina bedachten een andere opstelling van de keuken om zo de grote hoeveelheid hongerige mensen snel te kunnen helpen. Dit ging ontzettend goed, echter hiermee voorkwamen we niet dat er toch nog wachtrijen tot buiten toe ontstonden. Uiteindelijk had om 10.00 uur iedereen z’n eike op en kon begonnen worden met het afmaken van de wagen.
 
Om 22.15 zijn we begonnen met het afbreken van de steigers. Er werden her en der nog wel wat bloemen getikt, maar het grote werk zat er toen al wel op. Behalve de onderkant. Het riet heeft toch nog wel de nodige tijd gekost. Uiteindelijk stond om 2.00 uur de wagen zo goed als vrij in de tent en werd om 2.30 het laatste riet bevestigd. Een knappe prestatie lijkt mij. De tijd die we dan ’s nachts winnen met het opruimen, wordt dubbel en dwars beloond op dinsdag wanneer we de boel weer moeten gaan opruimen. Door deze voorsprong en het doorgaan op woensdagmiddag met het afbreken van de tent, kon op woensdagavond om 20.50 het pleintje aan de Elzenstraat brandmeester worden gegeven. Ook dat is volgens mij weer record wat door onze buren met een compliment werd bekroond. 
 
Wat eindelijk niet echt werd beloond, was onze wagen. De jury heeft in onze wagen toch een te braaf plaatje gezien. Erg sonde, want na het bekend maken van de 12e prijs, klonk er een luid boe geroep vanaf de tribune. Eens te meer blijkt dat de jury soms gekke sprongen maakt en het is aan de corsogemeenschap toch ook eens kritisch naar de jury te kijken. Johan Raats bleef gelukkig uiterst rustig toen hij geïnterviewd werd door Omroep Brabant op het moment dat de prijs werd bekend gemaakt. Zo rustig zelfs dat hij aan het einde nog snel de groeten kon doen aan het Codewoord 2010: Jackie Embregs, wat de buurtschap toch weer mooi 2 bakken bier opleverde!
Het weekend zelf was natuurlijk geweldig. Wie kan het geregeld krijgen dat er precies 3 mooie dagen weer tevoorschijn komen in het corsoweekend!! Het feest komt dan verder vanzelf. Helaas hadden we op de maandagochtend nog een incidentje met Gijs Mathijssen. Gelukkig was al snel bekend dat het allemaal wel meeviel en dat hij er niets aan over zou houden. Reden temeer om van de rest van de maandag weer een gezellig feest te maken. En dat is gelukt!
 
Tot slot: waar zijn we met de buurt allemaal nog actief geweest en hoe?

1.  Buurtschappentoernooi van de Berk. Ondanks de ongelukkige dag van 30 april, heeft Jelle toch nog een elftal op de been weten te brengen. Dankzij Jack Schetters lag de gemiddelde leeftijd op 25 jaar (anders had deze waarschijnlijk op 19 gelegen) die dag. De prestatie was er echter niet minder om en wederom werd het toernooi met een derde plaats afgesloten. Volgens de kenners had er meer in gezeten!
2.  Met 2 teams hebben we deelgenomen aan het Darttoernooi van de Heikant. Omdat er tussentijds wat mensen weg moesten zijn we uiteindelijk met 1 team geëindigd op een verdienstelijke 4e plaats.
3.  Met 5 teams maar liefst hebben we de Boerendart bezocht, alwaar ons eerste team een tweede plaats bemachtigde. Buurtschap de Markt was ze net voor. Ook Corsong 3 eindigde in de top 10.
Buiten deze sportieve topprestatie, hebben we bij de Boerendart laten zien, dat we ook op gezelligheidsgebied best mee kunnen  met de rest, of kan de rest niet met ons mee? Gelukkig was het die dag niet te warm en gelukkig stond er ook geen zwembadje (voor de kinderen!!) en gelukkig zijn we dus ook allemaal droog gebleven. Of kan ik me van die dag eigenlijk niets meer goed herinneren??
Toch nog een paar items wat betreft het bloemenveld
  • Begin seizoen heeft Wim van Hoof het stokje voor de coördinatie overgedragen aan Louis van Dijck. Dank aan Wim voor de afgelopen jaren. Wim blijft natuurlijk zeer actief bij het bloemenveld en ondersteunt met zijn vele jaren ervaring Louis daar waar mogelijk
  • Matige zomer waardoor niet overdreven veel moeten regen.
  • vele leveringen zonder noemens waardige problemen geregeld.
  • knollen uitdoen, goed gegaan ook weer vele handen maken licht werk.
wat cijfers:
  • 27878 knollen opgekomen.
  • 798013 bloemen geleverd.
  • Zundert totaal 16.017.013 bloemen geleverd.
Daarmee is dit corsojaar weer samengevat met als conclusie: verliep ieder jaar maar zo relaxed!
27-3-2012 21:49:23
© 2006 Buurtschap 't Stuk | info@tstuk.nl
Tim Hereijgers & Marc Mathijssen | Aansprakelijkheid en Rechten